-Любишь ли еще?!.
Опять ты спросила
-Да, люблю..
Еще больше, еще сильнее…
Но прошу,
Чтобы это слово ты не произносила,
Оно как печаль, как рана
Краснеет...

-О, прости!
Не увижу
Ни днем, ни ночью…
Вокруг дела, проблемы…
Сам понимаешь…
-Понимаю, милая.
Так просто, так ясно…
Не в первый же раз
Сердце ядом протекает…

А я всегда о том писал:
Что жизнь это сцена, фарс…
Ну вот,
Закончился  наш спектакль…
Занавес…
Как я не хотел такой финал
О, Боже,
Как я любил её, искал…



კიდევ გიყვარვარ?!.

- კიდევ გიყვარვარ?!. -
მეკითხები უკვე მეორედ...
- მიყვარხარ, დიახ,
უფრო მეტად, ისევ, ძლიერად...
მაგრამ ამას გთხოვ,
რომ მაგ სიტყვას  ნუ იმეორებ,
ცუდი სიტყვაა,
როგორც "დარდი", როგორც "იარა"...

- ო, მაპატიე,
ვერც დღეს, ვერც ხვალ
ვეღარ შევხვდებით...
სულ საქმეები, პრობლემები...
თავადაც გესმის...
- მესმის, ძვირფასო,
როგორ არა, მშვენივრად ვხვდები...
არც პირველია
ამ ჩემს გულზე სამსალა გესლის...

სულ ამას ვწერდი:
რომ ცხოვრება სცენაა, ფარსი...
ჰოდა,
ჩამთავრდა ალბათ ჩვენი სპექტაკლიც...
ფარდა...
მაგრამ  ო, როგორ არ მინდოდა
ფინალი მსგავსი,
ო, ღმერთო ჩემო,
მე კი მაინც როგორ მიყვარდა...


ილტოსპირელი...
მიხეილ ღანიშაშვილი