ძველი ბოგირი ითვლის ნაბიჯებს.
სიპ ლოდებს ლოკავს ენით სვიანა.
მზემ დაჭრილ ზეცას გადააბიჯა
და სისხლიანი კვალით იარა.

ხენდროს კუნწულებს კონავს დაისი,
ჯანღდაწოლილი მთა გავს ბოღმიანს.
დრო ისე გადის დღეებს არ ითვლი
და საათებიც არსად გარბიან.

მოჰგავს სოფელი ყრუ მგზავრს შორეულ...
ლოთივით გდია მთვარე ღრუბლებში
ქალს, რომ არიდებს სახეს არეულს
და ბნელი ღამე არის ნუგეში.

დაუწინწკლია კალმახს მდინარე.
ამ ბილიკებით ცაში ადიან.
თუშებმა ბედი უფალს მიანდეს,
მათთვის სიკვდილიც დიდი მადლია.