შენ ახლა ასე ცხოვრობ
                                            (ბექა აბუთიძეს)

                                    ქუჩაში დაყრილი ნაგავი ხის სახლთან...
                                    სივრცეს აქვს კონტრასტი - ქარია, დაღამდა
                                    და ზუსტად დაგეგმილ მომავალს ისახავ,
                                    სიარულს სწავლობ და ქრონიკულ დაღლამდე
                                    მიდიხარ.
                                    საუბრობ შენს თავთან ჟარგონით -
                                    (ხედავენ უცნობი სნობები ტაქსიდან)
                                    და მთვარე, კოსმოსში გაჩენილ ჟანგს რომ ჰგავს,
                                    და ყველა ვარსკვლავი - სინათლის ოქსიდი
                                    ყოფითი პრობლემის ნაწილებს შეადგენს,
                                    ცხოვრობ და ამართლებ სიცოცხლის სანქციით,
                                    იცი, რომ ათასი გამვლელი შენს ადგილს
                                    დაშორდა, წავიდა და ზურგი გაქცია.
                                    ჰო, ხშირად ასეთი განცდების ტიპი ხარ,
                                    იტირე და სულის ნესტიან ბინაში
                                    ცრემლები დატოვე.
                                    შენ, კაცი - ტრიპტიქი,
                                    ღმერთის
                                    და თავის და
                                    ამ ხალხის წინაშე.