ღამეა და ისევ წვიმს,
დასერილ ცას, მივუყვები თვალით,
გზას მივსდევ, ცოტას სევდიანს
და ფიქრებიც, არ მელევა წამით.
ბავშვობის ფერები, ჩუმად დაიკარგა
და ვცხოვრობ, შავ-თეთრი კადრებით,
ჩემი ცხოვრება, სხვა დინებას ერთვის,
სადაც ხარობენ, მხოლოდ დრამებით.
დიდიხანია, რაც ასე ვმეორდები,
წვიმის წვეთებიც, მე მეცემა ციდან,
ჩემი სხეულიც, ამ წვიმას შეერთვის,
ამიტომ ვწერ, სიტყვებს სევდიანს.
უკვე მერამდენე, დღე გადაფასდა,
მე ისევ აქ ვარ და გიწერ სონეტებს,
ლექსების გამო, გთხოვ არ გაბედო
და არ შემადარო ამ დიდ პოეტებს.
ასე უფერული, თებერვალი მავსებს,
ბევრჯერ მანახა უკვე, ეს ფერები,
ჩემი ლექსებიც, ამ ფერებს შეერთვის,
სადაც სიტყვებით, მხოლოდ გეფერები.
ჩემი ფერები, არის მარტივი
და ნისლის ფერია, ახლა ოცნება,
ჩემი გზები რომ, სხვა გზებს შეერთვის,
ამიტომ არის ძნელი, ჩემი გაგება.