ჩაქრა სანთელი...
უაზრო,
უმიზნო,
ცხოველურ ვნებებს,
ნათელი შუქით აცისკროვნებს მარადისობა...
აღარ ჩანს მთვარე,
ნაზი,
სათუთი,
ალერსით სავსე,
ასპიტთა ბუდეს- ძეგლს დაუდგამს მარადისობა...
მზეს მოჭრეს ყელი!
წმინდა,
და ნათელ
ღვთაებრივ კოშკებს,
ტრამალის მგლები შეჩვევიან სამარადისოდ...
სისხლიან ხელებს,
დახოკილ სახეს,
წაბილწულ სულებს,
თურმე განბანს მარადისობა...
შეჩერდა წამი,
გიჟი,
ველური
და შეშლილი ვყოფილვარ თურმე,
მაგრამ არ ვდარდობ,
ყოველივე იმას მოწმობს,
ყველა იტყოდა,
რომ ჩემთან ერთად შეშლილია მარადისობაც!..