ცვარად დავაბნიე მთებში ბგერები.

ხმა ამოვიღე -

ქართული ჰანგებით ზეცას დავურწე.

მაღლით ცას ,,ხავსი´´ მოვხადე,

გულისკვეთება ხალხის ვიხილე.

აძგერდებაო ზღვა და

გრძნობათა მორევს ნაპირს მიახეთქს.

კვნესა აღმოხდება იქვე მდგარ ჯებირს,

წარსული გამოსდებს უეცრად ღუზას...

ქვიშაა?...ქვიშა ცრემლს დამალავს,

ყაზბეგიც გრძნობას უცხოდ გაყინავს.

ჩურჩულით ეტყვის ნარცისი იას:

ქარი და ყინვა ნუ შეგაშინებს,

კავკასიონის გაყინულ კალთებს

მწვანე მინდვრები წითელიც ახსოვთ,

მაგრამ არა, არა  მათ არ იციან!