– ნეტავ რას მათვალიერებენ ეს ცუგრუმელები? აშკარად ჩემზე იცინიან... ღიობი შარვლის უბეზე წესრიგში იყო – ხელით მოვისინჯე, აქეთ-იქით გვერდზე გავიხედ-გამოვიხედე, საეჭვო ვერაფერი შევამჩნიე და ისევ დაბლა დავიხედე. უცებ აღმოვაჩინე რომ მაისური გადმობრუნებით მეცვა და მე თვითონაც გამეცინა! დილით ცოტა მაგვიანდებოდა და ეტყობა სიჩქარეში ყურადღება აღარ მივაქციე... მაისური რამდენიმე სხვადასხვა ფერის ნაჭრებისგან იყო შეკერილი და ნაკერები საკმაოდ უშნოდ გამოიყურებოდა.
          მგზავრების უმრავლესობა ჩაფიქრებული იდგა და მათთვის სულ ერთი იყო რა და როგორ მეცვა. რომ ვერ შემემჩნია, არაფერიც არ მოხდებოდა, მაგრამ ახლა უკვე მომერიდა ასე ყოფნა, თან წინ კიდევ დიდი გზა მედო.
          „ვაგზლის მოედანზე“ მეტროს ვაგონიდან გამოვედი საბურთალოს ხაზზე რომ გადავმჯარიყავი და ამ დროს რაღაც ჯიხური შევამჩნიე წარწერით: „უცხო პირთა შესვლა სასტიკად აკრძალულია“. რა დროს აკრძალვები იყო, შიგნით ვინმე კაცი იქნება და გამიგებს, ასე ხომ ვერ ვიმგზავრებ-თქო? დავაკაკუნე და კარებიც შევაღე.
        – უუჰ, ქალბატონო, ბოდიშს ვიხდი... საერთოდ არც კი მიფიქრია თუ ჯიხურში ქალბატონი დამხვდებოდა – თეთრ უნიფორმაში გამოწყობილი პროსპერ მერიმეს „ილის ვენერა“!
        – რა გნებავთ? შემეკითხა „ილის ვენერა“ და გაყინული თეთრი თვალებით შემომხედა.
        შეძლებისდაგვარად ავუხსენი რაც მინდოდა...
        – მერედა რას ელოდებით? გამოიცვალეთ...
        – აქ? თქვენს წინაშე?
        – აბა, სხვა დარბაზს ხედავთ?
        მეტი რა გზა მქონდა? მაისური გავიხადე, გადმოვაბრუნე და ისე ჩავიცვი. შარვლის შეხსნა და ჩატნევა ვეღარ გავრისკე. „ილის ვენერა“ ისედაც „მშიერი“ თვალებით მათვალიერებდა...