ადამიანის ბედი კრულია,
და ეს ქვეყანა თითქოს ყუთია,
მიწას ადგია ცა გარინდებით,
ახლა დარდების მძიმე წუთია.
კედლებს რაღაცას ვესაუბრები,
მოვა დღე, როცა მე არ ვიქნები,
თეთრი ღამეა, ფანჯრიდან ისევ,
სადაც მთელი დღე ვიყავი გუშინ.
არ მახსოვს, გუშინ რა გამიხარდა,
არ მახსოვს, მაშინ ვის დავუძახე,
ვიცოდი, ეს დღე რას მიპირებდა,
სადღაც მღეროდნენ და იდგა ღამე.
ღმერთო, რამდენი ფიქრები გაქრნენ,
არ მგონი, ჩემში ცეცხლი რომ დაქრეს,
ღმერთო, რამდენი დრო გავაცდინე,
სდუმან ეს მთები, მეც ვდუმვარ აგრე!
ფიქრი არ წყდება და მზე არ იცდის,
ფიქრი, მოსული და გაფრენილი,
ეს დღევანდელი დღე ძვირფასია,
მაგრამ სული მაქვს მე გატეხილი.
ანდა, ვინ იცის, რას ვგრძნობდი გუშინ,
დგას მაგიდაზე თეთრი ყვავილი,
კრთოდა გულიდან სხვა სტრიქონები,
შენ მიდიოდი და მიგონებდი.
მიწაზე წვება ხეების ჩრდილი,
სტროფის ალერსი კარგია დილით,
ასე თეთრია ეს ჩემი ფიქრი,
ფიქრში დავდივარ შენ სახლის ირგვლივ.
ასე მძიმეა შიში სიკვდილის,
და ისევ დარდით და ისევ დილით,
ქრის დღე და ღამე, ყოველთვის ორი,
არ მსურს სიკვდილი მე სისხამ დილით.
მესმოდა ზარის ხმა უდაბნოდან,
და სისხლიანი ბედი ქრისტესი,
ძველი დღეები ჩემს წინ ჩნდებოდა,
სიჩუმე თეთრი და უწმინდესი.
ისევ შრიალა, ქრიან გედები,
მე მარტოობის დღეს ვეგებები,
მთვარე მდუმარე და ცა მაღალი,
გარდასულ დღეთა მაქვს სინანული.
მე შენს კალთებზე სიმშვიდეს ვეძებ,
ახლა თოვლივით ვილევი მზეზე,
და მოდის ფიქრი, როგორც ღრუბელი,
და ისევ მელის გზა დამღუპველი.
მე ისევ დამრჩა გული პოეტის,
და ლექსი, ჩემი სულის ლანდია,
ჩემი ცხოვრება მხოლოდ ლექსია,
და სხვა ძვირფასი არ მაბადია!