შენი ფანატიზმი დამრჩა გასაყიდი,
თორემ სიყვარულმა გზები ამირია,
უფრო გრძნეული და უფრო გასაკითხი
შენი ამბორი და ჩემი დუმილია.
უფრო სახვალეო გახდი წარსულიდან,
შენი ტკივილები ძვლებში გამერია.
ისე მდუმარეს და ასე ალერსიანს,
ალბათ Dდემონიც კი წმინდა გაგიხდია.
ვტოვებ სამრეკლოს და ნაბიჯს ავუჩქარებ
ალბათ მელოდება მძიმე განაჩენი
განა სიყვარულმა ასე მიმითვისა,
რომ მე დავივიწყო ყველა დანარჩნი.
მარტო სუნთქვა მესმის, გულის მელოდია,
ხმაში უიმედო დარდი ჩავიტოვე.
ისევ ამრეზილი მიდგას ემოცია
აჭრილ აკაწრული სულის ოლიმპოზე.
მე აქ რაღას ვტოვებ სული ცარიელი,
ისე მიმედნო და ისე მიმეღვენთა,
შენ რა დაგიტოვო მზერა ცარიელი
ისევ უნუგეშოდ ხედავს ხელოვნებას.
ცოდვებს ვაგროვებ და რწმენას ვიორმაგებ
წისქვილს ავაბრუნებ ჩემი სიყვარულით,
ტაძრის გუმბათიდან მტრედებს ჩამოვაფრენ
ზამთარს სანუგეშოდ ვტოვებ გალანტური.
ისე აღარ მინდა უკან მოვიხედო,
ჩემი ოცნებები ისე იმსხვრევიან
ისე გაათკეცდა ფიქრი მთვარული,
სფინქსის საქომაგოდ მიჰყავს ემოცია.
მოდი ახლა ისევ ისე ვითამაშოთ,
თითქოს ექო იყო ისე იმეორე
მე რომ დაგიყვირებ გეტრფი ოცნებიდან
Uუნდა მიპასუხო ტრფობით გიმეორებ )

                                          მარიამა კიკნაველიძე 13 დეკემბერი 2010წ