ცხელია სუნთქვა, ღმერთო, ისევ ცხელია სუნთქვა
და გაბაცებულ ბაგეებთან შინდისფრად ბორგავს,
რომ შევაერთო ბაგეები შენივე სულთან,
დასიცხულ თვალებს წაეკიდოს ალმურში ლოცვა.
რომ გაბაცებულ ბაგეებთან დაიძრას სისხლი,
მეც სისხლი ვიყო ამ სამყაროს სისხლიან ზოლთან,
მიყვარხარ! მაგრამ შეუშინდა სამყარო სიცილს
მიყვარხარ! მაგრამ დაავიწყდა სიყვარულს მოსვლა.
იქნებ სჯობია მომისროლო მიწაზე ვნებით,
დათქერილ მუხლებს წამოდგომის არ ჰქონდეს ნება,
მიყვარხარ! მაშინ სიყვარულო რატომღა ვქრები,
მიწა ვარ, მაგრამ სიყვარულო ზეცაა ნება.
დავთმე სახელი, უარსებო ვნება ვარ უფრო,
უხმო ვნებებში უმწეობა ვნებითვე ქრება.
და შენ კი მტოვებ, სადაც ჩემს სისხლს უფალი უფლობს,
სადაც არავინ არ მტოვებს  და არავინ კვდება.
ჩემი მუხლები სისხლიანი მიწის ნიშატით
შემიპყრობს მევე... და ხელები ცახცახით თბება,
ო, არ წამომცდეს, არ წამოცდეს წარსულს-მიყვარდი!
თბილა, მიყვარხარ და გხილულობ კვლავ " ცისა ფერად. "