ჭრილობა მტკივა და ეს ახლა არავინ იცის,
ვიწვი და ყველას გონია, რომ ტყუილებს ვროშავ,
გზაზე სიკვდილის კარეტაა და მიწა მიცდის!
ჩემი თვალიდან მხოლოდ შენი თვალები მოჩანს.

მთვარე კიდია კვირის ბოლოს როგორც ნახატი.
და ცივ კედლებში, ქარი ატანს ტიტველ ფიქრებად,
ჩემი ცხოვრებაც აქ გაწყდება, როგორც დანართი
და წინ განვლილი ქვაკუთხედი ნათლად მიდგება.

ხმა ისმის, უკვე ქშინავენ და ფლოქვებს ისვრიან
საკუთარ სულში ჩავიხედე, ბოლოჯერ ალბათ,
ახლა უხეში და სასტიკი ღამის ნისლია
შემაჩერებენ? ტყუილია ეს მგონი მართლაც!!

ვბედავ ბოლოჯერ თვალებს ვახელ
                      კუთხიდან მარჯვნივ,
მთვარეა ცივი და ნისლია თუ არა უფრო,
კარეტას სული გავაყოლე გვემის და ტანჯვის
და ახლა ,მხოლოდ მიწა შემრჩა მე სასაუბროდ.