მე,უდაბნოში დავეხეტები,
თვალებს ქვიშა მთხრის
ცრემლი აღარა.
წყალი მაპკურე ცაო მაღალო,
გამომშრალი ვარ როგორც საჰარა.
ოცნების კოშკებს
მყარად რომ მედგა,
გადაუქროლა ქარმა წაშალა.
ვეღარც ოაზისს ვერ მივაგენი
და მირაჟებმაც ფრთები გაშალა.
ამ ცხელმა ქარმა ამაალმურა,
გული დაწვა და სული დაღარა.
თანაც წასვლისას სიტყვა დამიგდო:
ოაზისამდე მიხვალ ჭაღარა!   

                          10.06.2008 წელი