ბრმა ვარ და ვერ ვხედავ, თენდება უმზეოდ,
მაისი წავიდა და სუნიც წაიღო,
მცივა და სიცივე არ არის ნულს ზემოთ
სხეულში, რომელშიც არსება გაიყო.

ბრმა ვარ და ვერ ვხედავ, ნოემბრის სიშიშვლეს
ვტირი და ვერ ვხედავ, საკუთარ ცრემლის ღვრას
და სანამ გული ვნებას იშიშვლებს,
ტკივილი, დარდი, მათში შემიტანს!!

ბრმა ვარ და ვერ ვხედავ ღამეს და დილას,
სულ ერთი დამრჩა, ცხოვრების ყოფა
და ნეტავ თუკი გავაწნავ სილას?
დროს, რომ დაიწყო ჩემი ხელყოფა!!


პ.ს. გემშვიდობებით უახლოეს ლექსამდე ..