ჩემს ძმას, რომელიც არასოდეს
                                                                                              ჭამდა შოკოლადს უჩემოდ.



გავზრდილვართ უკვე...
ახლა, როცა სტუმრების გამო
შემომაბარგეს ისევ შენთან,
მერეღა მივხვდი,
რამსიშორე გამოგვივლია
გზა იმ პატარა ოთახიდან,
სადაც საღამოს
სულ ვბუზღუნებდით რომელიმე:
- შუქი ჩააქრე!
მერე ბუზღუნში გვეძინებოდა.
და იმ პატარა ოთახს ახსოვს
ჩემი ზღაპარი, რომ მოვიგონე შენთვის,
როცა დედა არ იყო.
გახსოვს?
ზღარბების ისტორია შემოდგომაზე...
ზღაპრები როცა ილეოდა,
ძილი კი არა
და არ ჩანდა ხანდახან დიდხანს,
ორივე ერთხმად:
- წავედით ახლა ყველა მთებს იქით!
“ყველა მთებს იქით” ჯოხი გვქონდა ჯადოსნური და
შოკოლადები, უამრავი, ნაირ-ნაირი...

გავზრდილვართ, იცი?
შემოვედი მე შენს ოთახში
და მეხამუშა, მიბრუნდი-მეთქი,
თქმა რომ დამჭირდა.
ახლა ორივეს გვერიდება
თითქოს და ისე, უნდილად, თუკი
გავიღიმებთ იმ ოცნებებზე,
რაც ჩვენთვის ისევ თბილად, ტკბილად
გვეოცნებება.
ახლა არ მიშლის შუქი ხელს
და აღარ ვბუზღუნებ.
ახლა ორივეს ჩვენი საქმე
გადაგვფურცვლია.
და მერე ჩუმად,
ერთმანეთის დაუკითხავად,
გავყვებით ბილიკს,
ბალახიანს,
“ყველა მთებს იქით”...