ვებერთელა მარადმწვანე ტყის ბინადარ ხეებს შორის ჩარჩენილი თოვლის სუსხი აღწევდა ჩემამდე.

თოვლისფერ ცაზე თითქოს ჭიკარტებით მიმაგრებული ვარსკვლავები მთვარეს იწვევდნენ საცეკვაოდ.
ცოცხზე შემომჯდარი ბოროტი ჯადოქრებივით დაქროდნენ ქარები...
სიცივეს აეკრძალა ცოცხალი არსებებისთვის გარეთ გამოსვლა და მხოლოდ ჩემი ნაბიჯების ხმა,მძიმე სუნთქვა და ქარის ზუზუნი არღვევდა სიჩუმის ჰარმონიას.
ყველა გრძნობა ერთად მიწვავდა სხეულს.
ვარდის ეკლებივით მერჭობოდა თითის ბალიშებზე შიში.
ქუჩის მოსახვევიდან ჩემნაირი სულელი ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი მოაბიჯებდა.
ხუჭუჭა თმა შუბლზე მომადო,ჩაფსკვნილი ტანი მხრებზე მეხებოდა,ახალი დასხმული სუნამოსა და გალუაზის სუნი ტვინი უჯრედებს აკივლებდა.

დაპირებული ცხვირზე კბენა,შუშის ჩამტვრეული თვალებიდან წამოსული სიხარულის ცრემლები,უამრავი დათვლილი სიტყვა,უამრავი გაშეშებული წამი,უამრავი ნაყიდი ღიმილი,შენი ჩემი სახლთან მიცილება,ვარდისფერ ასფალტზე წაქცეული ჭიანჭველები,გაშიშვლებული ღამე,ახლად გაღვიძებული განთიადი.,მზისფერი შემოდგომა,მწვანედ შეღებილი სახლის სახურავები,სიმეტრიულად ჩაწყობილი ხეები,წითელი ტუჩის კუთხეში მიმალული ტკივილი,ნახევრად გადაწეული ფარდის ქვეშ ჩამალული ''მე გიპოვე'' და ისევ მოიწევდნენ მორიგი დაღლილი წლები არარსებულ კარებამდე....

იმ დღეს გათენდა ჭაღარა ზამთარი...
მხრებზე მოგონებებად გვეყრებოდა  ფანტელები და სხეულში ყინვა ისევ ცეკვავდა ტანგოს...