როცა წვიმებს გამშრალი სარეცხივით ხსნის ღმერთი ღრუბლებიდან,
მე ოქროსფერი გასაღებით ვკეტავ ჩემი აბაზანის ნახევრადდამპალ კარს
და გავდივარ ქალაქის ნავსადგურში ლუდის  ქილით ხელში,
სადაც მეთევზეები ბრუნდებიან  თევზებისგან ცარიელი იახტებით ზღვიდან-
ისინი დაკემსილი ბადის ყოველი მოქნევისას უთქვამენ სურვილს-
გულისთქმას  ვერ ხედავენ ანგელოზები-
მხოლოდ ხელისგულებს,
რომელზეც  გამავალი ყველა  გზა,
მზის ჩამავალ ბილიკთან მიდის.