დღეებს მზის ანემია სჭირთ.ჩემს გვერდით ადამიანების სუნთქვის ნაკლებობას განვიცდი  და ამის მიზეზია გაუთავებლად რომ მცრის ტანში. თავიდან დაწყებული  ცხოვრებისათვის, იმისათვის რომ სულ არ გავგიჟდე,დილით ერთ ფინჯან წვიმას მივირთმევ(ეს მაინც ბლომადაა აქ),მერე შიგადაშიგ, აი უსაქმური ქალები, რომ ყავას იდუღებენ  საათში ერთხელ მაინც,იმ სიხშირით, ვისუნთქავ ზღვის მლაშე სუნს და თვალებით ვეწებები უმისამართო სიშორეს. (ეს დრო ყველაზე მნიშვნელოვანია) ვიწყებ ფიქრს იმაზე როგორ შევძლო ნაკლები ემოციებით არსებობა. . . არ გამომდის! ისევ ვიბუტები, ისევ ვიცინი. . . ვთამაშობ,ხან გენიალურად, ხანაც უნიჭოდ. დროც არ არის გასააზრებლად, ისე ვიღებ გადაწყვეტილებებს. დროის დეფიციტიც შემომეჩვია.
დღეს მორიგი ფიქრის დროს, სადაც გაცხარებული დებატები გვქონდა მე და ჩემს ,,მეს" აღმოვაჩინე, რომ სიბრალულის გრძნობა შემისუსტდა.სანამ თვალებში არ ჩავხედავ ადამიანს. . . აი, ამის იქეთ კი ვეღარ წავედი წინ, ჯერ ემოციას მხოლოდ აქამდე ვაკონტროლებ.
  რა გვინდა საერთოდ, ვაცნობიერებთ? აი ძილის წინ ვეკითხები ჩემს თავს და პასუხიც ვიცი. . .
  აღარ მინდა დღეებს მზის ანემია სჭირდეთ. . .