დარჩენილია ჩემი სიცოცხლის ერთი წუთი..
ათვლა დაიწყო..
დამრჩა სიკვდილი! 
+2

++

+2

ათვლა დაიწყო..
დამრჩა სიკვდილი! 

ნაცნობი თემაა... (სიცოცხლე..სიკვდილი..ვირჩევ ამ ორიდან ერთს..
სიცოცხლეს!) მე ალბათ სხვა არჩევანს გავაკეტებდი:(.... წარმატებები

ნწ ნწ..

:)+

  dzn მომეწონა.....წარმატებებიიი...

ცივი ლანდები? :))

გინდა ფილმშიც და გინდა მის ბიოგრაფიაშიც არ უყვარდათ მაგრამ გენიოსი გენიოსად რჩება..შენც წარმატებები!

ჰო, გასაგებია, უცნობო მოხეტიალევ, როგორც ერთ ძველ ფილმშია, "Продолжайте играть в теннис, это у вас хорошо получается!"
წარმატებები მომავალში!

მე არ მითქვია ყველას მოეწონებათქო არამედ სხვას,და სხვას ყველაში ნუ ჩათვლი..შეიძლება შენ არ აგაფრინოს მაგრამ სხვა ააფრინოს,არ დაფრინავდნენ სხვა პოეტების ლექსებით ხალხი მაგრამ რომ მოკვდნენ მერე დააფასეს თუ გინდა კირკეგორი აიღე,ეხლაც ცნობილია..და რაც არაფერია ეგ ყველაფერია..მე ჩემი პოეზია მაქ და მომწონს

მდას! რთული შემთხვევაა ძალიან :)
ლექსი რასაც გაგრძნობინებს, ეგ უნდა წერო სწორედ, უბრალოდ მესამე კომენტარში რომ წერ "მე თუ მომეწონება, სხვასაც მოეწონებაო", ეგაა თავდაჯერებულობა, სხვა არაფერი. ეგ თავისთავად ცუდი არაა, მაგრამ გააჩნია სად და რა შემთხვევაში, ერთი და ორი ტანკის არ იყოს.
გამიგე, ალბათ.
თავისუფლად რომ დაფრინავ ეგეც კარგია.
თავისუფლება მთავარია პოეზიაში, მაგრამ ლექსი ლექსი უნდა იყოს, რითმიანიც და ურითმოც და მკითხველიც უნდა ააფრინოს შენთან ერთად, ან, თუ არ ააფრენს, ოდნავ მაინც უნდა წამოსწიოს მიწიდან. მე კი ამ ლექსმა მიწაზე დამანარცხა, ბევრი მიზეზის გამო და არც სხვა მკითხველი მისძალებია, როგორც აქ ჩანს. ამიტომ არ უნდა წერო მარტო "შენთვის", შენ წერ და აქ აქვეყნებ ლექსს იმისთვის, რომ გეწერება და გინდა შენი შეგრძნებები და ემოციები სხვასაც გაუზიარო, უფრო ლამაზად და გასაგებად გააკეთე ეს. "მე ვარ და ჩემი ნაბადიო" – არ შეიძლება ასე.   

მაშინ არ უნდა დაგესვა ეგეთი კითხვა..მე აგიხსენი დანარჩენი შენ იცი..მე კორექტული ვარ ეგეც იცოდე..მე ლექსი რასაც მაგრძნობინებს მაგას ვწერ ფურცელზე,და ეგ ძალიან თავდაჯერებულობას არ ნიშნავს..და ფრთებს მე არ ვიტეხავ თავისუფლად დავფრინავ,უღრან ტყეში კი ჩემი მშიერი მგლებია,რომელიც ელოდებიან მსხვერპლს..ტყეში დაკარგულებს.

უცნობო მოხეტიალევ, ჯერ ერთი, ცოტა კორექტულად, მე რაზე მიფიქრია და რაზე არა, ამას შენი მახვილგონიერება ჯერ ვერ გაწვდება.
მეორეც – "მე თუ მომწონს, სხვასაც მოეწონება" – ეს შენი ხმამაღალი განცხადება იმას ნიშნავს, რომ ძალიან თავდაჯერებული ხარ, "ლექსის ენა ვიციო", რომ წერ, ესეც ამასვე ნიშნავს..
ეცადე ფრთები არ მოიტეხო, მოხეტიალევ, და მთლად უღრან ტყეში ნუ შეხვალ, შუა ზამთარია და მოშიებული მგლები შეგჭამენ. 

უკვე მოგიტევე

ვერ მოვიწონე,მომიტევეთ!

იმიტომ რომ სიცოცხლის მერე სიკვდილი მოდის მაგრამ ამას უნდა მიხვდე..ჯერ ჩემთვის ვწერ და მერე სხვისთვის.. მე თუ მომწონს სხვასაც მოეწონება,იმოტომ რომ მე ლექსის ენა ვიცი..და შენ ვერ მიხვდი სიცოცხლის და სიკვდილის აზრს..და იცი რატომ?იმიტომ რომ არ გიფიქრია..იფიქრე და მიხვდები!

უცნობო მოხეტიალევ, დავიწყებ იმით, რომ ნიჭი ნამდვილად გაქვს, ისიც გეტყობა, რომ  დამწყები ხარ.
იდეა კარგი აქვს ამ ლექსს, ანუ დროის განსაზრვრულ მონაკვეთში რომ რაღაც იწურება ხუთიდან ნულისკენ, მაგრამ განხორციელება არ უვარგა არაფრად და რატომ:
არა აქვს რიტმი ფაქტობრივად, რაც დიდი მინუსია ნებისმიერი ლექსისთვის, გარითმულია ზმნები ერთმანეთთან (აივსო და გაივსო), რაც ასევე დიდი მინუსია, "ჩემ საფლავთან" არა, "ჩემს საფლავთან", "ერთადერთი ქმნილება ხარ შენ ჩემთვის ლექსო.." მიმართვის წინ მძიმე იწერება ანუ "ლექსოს" წინ მძიმე უნდა დაისვას.
და ყველაზე მთავარი! – შენ წერ:
"სიცოცხლე..სიკვდილი..ვირჩევ ამ ორიდან ერთს..
სიცოცხლეს!
დარჩენილია ჩემი სიცოცხლის ერთი წუთი..
ათვლა დაიწყო..
დამრჩა სიკვდილი!"
ანუ ფაინალი გაურკვეველია, თუკი შენ ირჩევ სიცოცხლეს, მაშინ რატომ "დაგრჩა სიკვდილი"? თუ "ბოლოდ შეყარნეს მიწამან ერთგან მოყმე და მხცოვანი"?.. მაგრამ იქ სხვა ბევრად უფო გასაგები და ნათელი აზრი დევს. ბევრ კითხვას აღძრავს შენი ნაწერი და თუ მხოლოდ შენთვის წერ და არა მკითხველისთვის, ეგ სხვა ამბავია.
     

სიცოცხლე..სიკვდილი..ვირჩევ ამ ორიდან ერთს..
სიცოცხლეს! 
სწორი არჩევანია.

წარმატებები....