ხეს მოსწყდა პატარა, ნაზი ფოთოლი,
დაფარფატებდა კენტად და ცალად.
ასე ფარფატში ვიღაცას ეძებდა,
რომ  გაეხადა თავშესაფარად.
        ზევიდან ყველას კარგად ხედავდა
        თითქოს ლამაზად ეჩვენებოდა,
        რაც უფრო დაბლა დაეშვებოდა,
        მით მეტი ტანჯვა ეძალებოდა.
ასეა თურმე,სხვის დანახული,
თითქოს ლამაზი, უზრუნველია,
როცა გამოსცდი საკუთარ თავზე
მაშინ მიხვდები, თურმე ძნელია.
      დაფარფატებდა ორი სამი დღე,
      სხვის ჭირ–ვარამით აღელვებული,
        ბოლოს დაეცა დაბლა მიწაზე
      და განუტევა საბრალომ სული.