სულ ყველა ჩრდილი
– რომ ვერ იქცა წარსულის ლანდად,
დაღლამდე მისულს,
რომ არ ეყო გზა დაბრუნების.
ან კი სიწრფელე,
რომ ვერ ჩადგა მზერაში,
რადგან,
არც კი ყოფილა
და არც იყო ყოფნის იმედი...

სულ ყველა სიტყვა,
დღეს რომელმაც დაკარგა აზრი.
დაკარგა ფასი,
დაკარგა დრო და
იქცა სიმძიმედ...
მე, წერტილებად შევატოვე,
სწორედ იმ ადგილს,
წერტილზე მეტად,
რომ იხდენდა ალბათ, იქ, მძიმეს...

ერთ ღერ სიგარეტს 
– ორი პეშვი სიმშვიდე გაჰყვა,
ყველა ოცნება დავხიე და
შევუნთე კოცონს.
ვერ დამიბრუნებ
ფერად აღქმას –
შავ–თეთრი გარსის,
სულ რომ თვალები დავხუჭო და
თვალებზე მკოცნო...

გაზაფხულამდე
ვერ მივატან ფიქრის ბოლოებს –
დამიწყდა ყველა
ნერვიული დაბოლოებაც.
ვიღაც შეშლილი,
ისევ დგას და
ლექსით მიობებს
ყველა იმ სიტყვას
ნაყოფი, რომ უნდა მოება...

რაც ვთქვი ან არ ვთქვი,
ყველა დუმილს - რომელიც შედგა...
მაჯებთან ვიწყვეტ – კაპილარის ვიწრო ღეროებს,
დაე, შეწყვიტოს მაჯისცემამ – დღეს ჩემით ფეთქვა.
დაე, ამქვეყნად ნუღარასდროს გამამეორებს!