თავდახრილ უცხო არსებას,
სურვილს უქარწყლებს მარილის,
ჭამა ფიქრების და ისევ,
გულ–ქვა ტყვია და წადილის,
სადმე მობოდილ სიშორეს,
ქრიალ–ქრიალით აცხრება,
დავრდომილ ჭკუა–გონებას,
სრული ოცნება არ სცდება,
დანაშაულის მტკიცებას,
არ გაურბის და არცა ცნობს,
არავის სჯერა ოდესღაც,
სადმე მიფანტულ გონებას...
მიუტევებელ სიკეთეს,
მიტევებული ცოდვა სჯობს,
გარეთ დარჩენილ ზრდილობას,
შეურაცხმყოფით განაგრძობს,
ეძახის ყველას გაიწით,
მოდიან გვერდით მონები,
ამოიყორეთ გულიდან,
სადმე გქონდეს და გეთქვას რა,
მთელი ტანჯვით და გოდებით,
ჟამი ცხოვრების დასასრულს,
თვითონ მიიწერს საქნელსა,
ლოცვასაც თვითონ აღმოთქვამს,
არ დაუტოვებს სათქმელსა,
ჩაუშვებს ბაწარ–ღრიალიდ,
თავის თავს ბნელ კუთხსაყრელსა,
ამოიჭედებს ზემოდან,
შავ ფიცარს გადასაგდებსა.