წვიმა მიყვარს და ქარისაც მესმის,
ორივე ჩემთვის ახლობელია.
თოვლის ფიფქებიც კარგად მიგებენ
ციდან ნარ–ნარად რომ ეშვებიან.
          თუმცა, დუმან და ასე მდუმარედ
          მზის ნაზ სხივებზე ირეკლებიან,
          დაეშვებიან დაბლა მიწაზე
        და ასე ჩუმად, იქ დადნებიან.
                    მე ღამეც მიყვარს, უკუნი ღამე,
                    ცა ვარსკვლავებით სავსე, უძირო.
                    ზღვაც ბობოქარი და იდუმალი
                    არ მომწყინდება სულ რომ ვუცქირო.
ღამის ბინდი და დილის რიჟრაჟი,
ზოგჯერ დარია, ხან ავდარია,
ჩაწყვდიადებულ ლაბირინთებში,
ოცნება კვდება... დასანანია.