ოთხის ნახევარს,
მამცნობს ციფრები ტელეფონზე.
აზრები მოდიან წამით და
ისევ უჩინარდებიან წყვდიადში ღამის,
აჩრდილებივით.
მიჭირს სიტყვების დალაგებაც
შენთვის გასაგებად.
ტვინის უჯრედებს,
დაკუჭული ქაღალდივით ვშლი და
ვცდილობ,
ამოვიკითხო ის, რაც არ მაძლევს ძილს,
რომელსაც მინდა მივეცე,
თუნდაც სამუდამოს.
უკვე, აღარ მიცემს პულსი ძველებურად,
სმასაც მოვუკელი,
უფრო ვეტანები თრიაქს ძველებურად.
ოთხი ჩაძაღლდა და უკვე მეხუთეა,
ვხედავ, მომერია ღამე დაუძინარს.
მთვარეც დაიმალა,
ჩემთან საუბრისთვის ღამეს დაუსჯია,
სადღაც გაუხიზნავთ,
ღრუბლებს,
დაუბყრიათ ცა და დედამიწა.
როდის? მოვისვემებთ,
ერთად მე და მიწა?!