ჩვენ, ყველა ერთად დაგვმარხეს დიდი ხნის წინ,
ცოცხლად დაგვმარხეს..
იქ, სადაც დრომ მნიშვნელობა დაკარგა
მომავლისათვის, რომელიც არასოდეს იქნება რეალური.
ჩვენ ვეძებთ ერთმანეთს სიბნელეში
და გვწამს, რომ ოდესმე, ჰორიზონტზე ხელების ცეცებით
ღრუბელს შევეხებით.
ბაბუა კი ამბობს, რომ ეს სიზმარია და ჩვენ მალე გავიღვიძებთ
და  აღმოვჩნდებით  სხვა თვალებით, სხვა სამყაროში,
რომელიც განვლილ ნავსაყუდელს არაფრით არგავს,
არ გაგვიჩნდება სურვილი, რომ უკან დავბრუნდეთ,
ოცნების ბანტებს ჩამოვკიდებთ ეზოში ნარგავს
და აღარავინ იტყვის, რომ მთელი სამყარო ილუზიაა,
რომ კომაში ვართ და ერთმანეთის სიზმრებს ვნახულობთ.
გარეთ კი თოვს...
ბაბუა აგრძელებს თავისი ზღაპრების მოყოლას,
რომ თურმე ადრე მზე იყო და ყველაფერს ანათებდა
და ამ დროს თვალს არიდებს ხოლმე ვინსენტს,
რომელიც თავისთვის ჩურჩულებს, რომ ,,ტყუილია
რასაც ბაბუა ამბობს და არ შეიძლება ლეგენდების გვჯეროდეს”.
გარეთ კი ჩემს პარალელურ მე - ს წამწამები ეყინება
და მასაც ყავს ბაბუა, ჩვენნაირი ბაბუა ყავს მასაც...
ქარი დარაბებს ეხეთქება, ამაღამ, ისევ
ძილი თეფშივით  გაგვიტყდება ან მე და ან ბობს,
ნაცრისფერ თოვლქვეშ იგუდება პატარა ეზო
და ადრე თურმე თეთრი იყო - ბაბუა ამბობს!

ჩვენ, ყველა ერთად დაგვმარხეს დიდი ხნის წინათ...