ამ ქუჩის ბოლოში, ნაცრისფერ კარებში, გოგონა ცხოვრობდა,
თუ გახსოვთ, ძალიან გამხდარი იყო და ცისფერი თვალები
ცრემლით ევსებოდა, როდესაც ქუჩაში ობოლ ლეკვს ნახავდა.
მე კი მეგობარო მხიბლავდა (რატომღაც) იმათი წვალება.

მშობლებიც არ გახსოვს? ბუზღუნა არმანი წვერებში ჩაფლული,
მადმუაზელ ეჟენი, მკერდსავსე დიაცი, მზიანი ნიციდან.
ქალაქის ბოლოში დაედგათ პატარა საცხობი - ფარდული
და ცხელ კროასანებს, გერმანულ პუდინგებს ყიდიდნენ.

ეჰ, არც თქვენ არ იცით ბატონო, მე მგონი ტყუილად დაგღალეთ,
ნახვამდის. მოხუცო, ბოდიში, იქნება თქვენ გახსოვთ როგორმე:
ამ ქუჩის ბოლოში, გოგონა ცხოვრობდა ძალიან გამხდარი
იყო და არ გავდა, საერთოდ, ქალაქელ პრანჭია გოგონებს.

და მერე ორივე რომ წამოვიზარდეთ, დამშვენდა ძალიან,
ერთ კლასში ვიყავით და სკოლა როდესაც დავხურეთ,
ის წვეულებაზე მიხვდა რომ, საოცრად ლამაზი ქალია
მე წვეულებაზე ვერაფერს მივხვდი და საოცრად დავთვერი.

და ბოლოს სასწავლად, პარიზში, ერთადერთ ბიძასთან წავიდა
მის დაბრუნებამდე ვიჯექი მის სახლთან, ვითვალე წამები.
მის დაბრუნებამდე სხვა ქალზე ფიქრიც კი არ მსურდა წამითაც,
ბოლოს კი ავდექი და (როგორც შემატყვეთ) ხელიდან წავედი.

არ გახსოვთ მოხუცო, რას იზამ, ძნელია ეგ თქვენი ასაკი,
ბოდიში მადმუაზელ, ნაცრისფერ კარებში, ხო ზუსტად ამ სახლში
გოგონა ცხოვრობდა...