დაბალი, უცნაური ხმა სწვდება
ბავშვური წარმოსახვის სურვილებს,
მე, ჩემი ბავშობა მენატრება,
ბავშვობა, წარსულთან, რომ მაბრუნებს...
შენი უჩვეულო მდუმარება,
შიშით და სურვილით გატანილი,
დარდით,  უდიდესი მოთმინებით,
ო, რამდენი რამ გაქვს ატანილი.
შენი მოთმინება ბევრს აოცებს,
თვალებს კი ცრემლები ნამავს...
ბევრჯერ მიფიქრია, მე რომ ვიყო,
ნუთუ, ავიტანდი ამას?!
შენ ჩემი ცხოვრების დედააზრო,
ჩემო ნუგეშო და სევდა,
მუდამ შენით ვცოცხლობ, შენს გვერდით ვარ,
ჩემო საყვარელო დედა.