ბანალურ სურათს ქმნის ჭიქა ჩაი,
სურნელი, ცხელი, სუნთქვას მოთენთავს...
ფიქრები ბოლავს საფეთქლებს შორის და
ნაფაზებად აქცევს ცხოვრებას.

ერთი შესუნთქვით ბავშვობას ავშლი
ღრუბლის კვამლისფერ-ცისფერ მორევად,
ნაცარდაბერტყილ მოგონებებში
ის ალუჩები გამოგორდება,

ერთმანეთს რომ არ ვაცლიდით ჭამას,
ხანაც კურკებით მთელ-მთელს ვყლაპავდით...
ჩამოგვყრის ბებო დიდფოთლა ხიდან,
მოთხუპნის შავად ცხვირ-პირს კაკალი...

სადღაც იჭექებს გაზაფხულურად
და ელვანარევ წვეთებს დამაყრის,
მიწის სურნელი ზეცას ააღწევს,
ბაღში იფეთქებს იასამანი...

გადაიკარებს აპრილის წვიმაც,
მოითიბება ველზე ბალახი,
ჩემი ცხოვრების თიბათვის მზეში
უკან წასასვლელ ბილიკს გადავშლი...

შემოღამება დამსუსხავს ლურჯად
ფიქრში აშლილი შემოდგომიდან,
ყვითელ ფოთლებად დარდებს ჩამოშლის,
გადაშლილ ბილიკს წვიმით მოკირწყლავს...

ბანალურ სურათს დახატავს ჭიქა
ჩაი და ცაზე რუხი ღრუბლები,
დამაყრის თავზე ცხოვრების ფიფქებს,
დათოვლილ ფიქრებს გავუყუჩდები...