ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ა___ჩ___ი
ჟანრი: სხვა
ამ ჟანრის ნაწარმოებები არ ფასდება
22 თებერვალი, 2011


თანამედროვე ურაკპარაკის ლექსის სასაცილო კრიტიკა! გალაკტიონი V.S. urakparaki.com

მოგესალმებით მეგობრებო და მტრებო (კაცი მტრის გარეშე არ არსებობს და არც უნდა იარსებოს). წინასწარ ვიხდი ბოდიშს, პუნქტუაციის შეცდომების გამო.
დიდი ხანი ვაკვირდები საიტს და მეცინება, ლექსისადმი მიდგომაზე (განხილვა, კრიტიკა... რაც გინდათ ის დაარქვით), არსებობს პოეზიაში ისეთი სახეები, მიგნებები, შედარებები და ა.შ. რომლებზეც ხანდახან გონება ვერ გვწვდება, რომ ბოლომდე მივხვდეთ, თუმცა ეს არ ნიშნავს პოეტისა თუ მწერლის შეცდომას, შეიძლება არც ჩვენს შეცდომას (თუმცა "არცოდნა არ ცოდვაა" სისულელეა). ახლა ავიღებ ერთ ლექსს, მოდით გალაკტიონის შემოქმედებიდან ვსინჯოთ... ხო მართლა, ზოგისთვის გალაკტიონი არ არის დიდი პოეტი, იმედია მომიტევებთ და კომენტარში არ აღნიშნავთ, რომ "გალაკტიონს არ ვაღიარებთო". მაგალითისთვის ავირჩევ ლექსს "თოვლი". ძალიან მიყვარს ეს ლექსი, თუმცა მთლიანად ვერ გავიგე.




მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის
ქალწულებივით ხიდიდან ფენა:
მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის
და სიყვარულის ასე მოთმენა.

ძვირფასო! სული მევსება თოვლით:
დღეები რბიან და მე ვბერდები!
ჩემს სამშობლოში მე მოვვლე მხოლოდ
უდაბნო ლურჯად ნახავერდები.

ოჰ! ასეთია ჩემი ცხოვრება:
იანვარს მოძმედ არ ვეძნელები,
მაგრამ მე მუდამ მემახსოვრება
შენი თოვლივით მკრთალი ხელები.

ძვირფასო! ვხედავ... ვხედავ შენს ხელებს,
უღონოდ დახრილს თოვლთა დაფნაში.
იელვებს, ქრება და კვლავ იელვებს
შენი მანდილი ამ უდაბნოში...

ამიტომ მიყვარს იისფერ თოვლის
ჩვენი მდინარის ხიდიდან ფენა,
მწუხარე გრძნობა ქროლვის, მიმოვლის
და ზამბახების წყებად დაწვენა.

თოვს! ასეთი დღის ხარებამ ლურჯი
და დაღალული სიზმრით დამთოვა.
როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი,
როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!

არის გზა, არის ნელი თამაში...
და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო!
მე თოვლი მიყვარს, როგორც შენს ხმაში
ერთ დროს ფარული დარდი მიყვარდა!

მიყვარდა მაშინ, მათრობდა მაშინ
მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება,
მინდვრის ფოთლები შენს დაშლილ თმაში
და თმების ქარით გამოქროლება.

მომწყურდი ახლა, ისე მომწყურდი,
ვით უბინაოს - ყოფნა ბინაში...
თეთრი ტყეების მიმყვება გუნდი
და კვლავ მარტო ვარ მე ჩემს წინაშე.

თოვს! ამნაირ დღის ხარებამ ლურჯი
და დაღალული ფიფქით დამთოვა.
როგორმე ზამთარს თუ გადავურჩი!
როგორმე ქარმა თუ მიმატოვა!


ახლა წარმოვაჩენ, პორტალ ურაკპარაკის "კრიტიკას" ამ ლექსის თაობაზე, ესეც მაგალითისთვის, ყოველგვარი დამთხვევა შემთხვევითია, რადგანაც როგორც ამერიკულ ფილმებშია ხოლმე, ფილმი დაფუძნებულია გამოგონებულ ამბებზეო და ა.შ.

...

"მე ძლიერ მიყვარს იისფერ თოვლის
ქალწულებივით ხიდიდან ფენა:
მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის
და სიყვარულის ასე მოთმენა."


რას ნიშნავს იისფერი თოვლი და რა არის მასში საყვარელი.
ქალწულებივით ხიდიდან ფენა (ანუ ქალწულები ხიდზე გადმომდგარნი)
მწუხარე გრძნობა ცივი სისოვლის (აქ პუნქტუაციაა მგონი დარღვეული)



"ძვირფასო! სული მევსება თოვლით:
დღეები რბიან და მე ვბერდები!
ჩემს სამშობლოში მე მოვვლე მხოლოდ
უდაბნო ლურჯად ნახავერდები."


სული მევსება თოვლით (ანუ სულში თოვლს და სიცივეა)
ლურჯად ნახავერდები უდაბნო, ან საქართველოში რა უნდა უდაბნოს, ან ლურჯად ნახავერდები უდაბნო როგორია.


"ოჰ! ასეთია ჩემი ცხოვრება:
იანვარს მოძმედ არ ვეძნელები,
მაგრამ მე მუდამ მემახსოვრება
შენი თოვლივით მკრთალი ხელები."


იანვარს მოძმედ არ ვეძნელები (საერთოდ გაუგებარია)




"ძვირფასო! ვხედავ... ვხედავ შენს ხელებს,
უღონოდ დახრილს თოვლთა დაფნაში.
იელვებს, ქრება და კვლავ იელვებს
შენი მანდილი ამ უდაბნოში..."


თოვლთა დაფნა - რას უნდა ნიშნავდეს, ალბათ თოვლის ბუჩქს, მოკლედ არ მომწონს.
იელვებს, ქრება და კვლავ იელვებს - რამდენჯერ უნდა იელვოს, ალბათ რითმისთვისაა.



"არის გზა, არის ნელი თამაში...
და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო!
მე თოვლი მიყვარს, როგორც შენს ხმაში
ერთ დროს ფარული დარდი მიყვარდა!"


და შენ მიდიხარ მარტო, სულ მარტო! - სულ მარტოც რაღა არის, მარტო მარტოა და მორჩა.



"მიყვარდა მაშინ, მათრობდა მაშინ
მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება,
მინდვრის ფოთლები შენს დაშლილ თმაში
და თმების ქარით გამოქროლება."



მშვიდი დღეების თეთრი ბროლება - მშვიდი დღეები გასაგებია დანარჩენი არა.




"მომწყურდი ახლა, ისე მომწყურდი,
ვით უბინაოს - ყოფნა ბინაში...
თეთრი ტყეების მიმყვება გუნდი
და კვლავ მარტო ვარ მე ჩემს წინაშე."



თეთრი ტყეები ანუ დათოვლილი ტყეები, მაგრამ ტყე როგორ მიგყვება, სად მიგყვება.



                და მისთ.




P.S. თვალი ხედავს ყველაფერს, მაგრამ ჩემი აზრით პოეზია მირაჟია, მირაჟი რომელსაც უდაბნოში ხედავ, ანუ რაც გაკლია, რასაც ეძებ, რაც გინდა... ხისტად თუ მივუდგებით ყველაფერს ე.ი. ეს ლექსი გალაკტიონის ყველაზე დიდი ფიასკო იყო პოეზიაში.
პატივისცემით აჩი ბერიძე.






კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები