მომიდუღე პიტნის ჩაი
მწვანე, ხასხასა.
აქვე, ღუმელში, ტკაცუნობენ
გოგრის გულები.
მე აღარა ვარ ის ეთუნა,
ანცი, პატარა
და მენატრება შენი თბილი
ხელის გულები.
ჩამომიჯექი,
მომიყევი ომამდელი შენი ბავშვობა,
სიყმაწვილეც მომიყევი,
დარდიც, გართობაც.
ჩამომიჯექი, მახეტიალე შენს წარსულში უასფალტო, მტვრიანი ქუჩით.
(მე კი, უკვე მერამდენედ, როცა გისმენდი, ქაფქაფა სითხეს მივაწვი ტუჩი...)

ერთხანს ჩუმად ვართ...
მერე გიკითხავ ანას ლექსებს,
ჩვენი თუთაც ლამისაა შეიჭრას სახლში.
შენ ააკვნესებ ბაიათებს -
‘ობოლ-ქართველი’ ლამისაა გადხტეს ზღვაში.
საღამოვდება - ციცინათელები ჩნდებიან ცაში...

მომიდუღე პიტნის ჩაი,
ოკეანეს შეურიე,
მე ტუჩს მივაწვავ...
და სანამ ჩვენში
ტკაცუნობენ
(დასკდებიან)
გოგრის გულები,
მე მოვალ შენთან,
რომ დაგიკოცნო
ეგ დამჭკნარი
ხელის გულები...