საწოლი შენს სითბოს მისტირის,
რას იზამ, თუ ბედმა ასე ინება...
არ მჯერა ბედის და ბედისწერის
და უშენობა მეწევინება...

თებერვალს აუწყდა საღილე,
შიშველ მზეს ფერი აქვს ალუბლის.
თვალები ვერ გავახილე:
უშენო ჰორიზონტს გაურბის.

აჰყვება ქარების ბორიალს,
დაილეწ-დაიმსხვრა მინები.
უშენო სუნი აქვს როიალს
და მთელი დღეა მეწევინები.

აქ მოდი, სიჩუმე დალეწე!
სიჩუმე -  თვითმკვლელი საუბრის.
თვალები სივრცეში დაგეძებს:
უშენო ჰორიზონტს გაურბის.

საწოლი შენს სითბოს მისტირის,
მინდება ამ ბედის გინება.
არ მჯერა ბედის და ბედისწერის
და "უშენობა" მეწერინება.