ნაწარმოებები


გამარჯვებას ვუსურვებთ გმირ უკრაინელ ხალხს რუს აგრესორზე.     * * *     დიდება უკრაინას !!! Сла́ва Украї́ні !!!

ავტორი: ანდრია თორელი
ჟანრი: პოეზია
1 მარტი, 2011


ქალი და ვოლანდი

ერთხელ შეგცოდე მეუფეო, მე, ცეცხლის სულმა,
და შენ სასჯელი რად დამადე ესოდენ მკაცრი,
ჩემი დაღუპვა საბოლოოდ ვიცი არ გსურდა,
თუმცა ვაცდუნე მე ედემში ქალიც და კაციც.

ქალიო?! - ღმერთო სამართალი არის კი სადმე,
ქალს სასურველად, მე კი ხალხი მსახავს მაცდურად,
მწარე ფიალას ან დაცლამდე რად უნდა ვსვამდე,
ეს მე კი არა, იქ, ედემში, ქალმა მაცდუნა.

ჰოი უფალო, რა ვიცოდი თუ ამ არსებას,
ამხელა ძალას და ამდენ ხიბლს მიანიჭებდი,
ეს იყო ჩემი მოთმინების ცამდე ავსება,
სანამ შექმნიდი, მე ამაყად დავაბიჯებდი.

ჰოი მაცდური, ან როდემდე უნდა გითმინო,
ჩემს საუფლოში ან ვინ შეძლოს შენი ატანა,
თვით გონებაშიც როგორ უნდა წარმოვიდგინო,
შენ ქალი გერქვას, და მე ვოლანდს მერქვას სატანა?!

არა ხარ მაინც ჩემზე კაი ბედში ლამაზო,
დაგსაჯა ღმერთმა, შეგახსენებ და არ მიწყინო,
თუ მე ამდენ ხანს განდევნილის მწარე ხვედრს ვითმენ,
მთელი ცხოვრება მამაკაცი უნდა ითმინო!

თავად ცეცხლი ვარ, შენმა მზერამ მაქცია ნაცრად,
დამცირებულმა უნდა ვზიდო დარდი ლოდებად,
არსთაგამრიგემ ნეტა რად არ შემქმნა მე კაცად,
შენს სიახლოვეს არ ცათვლიდნენ მაშინ ცოდებად.

მაგრამ სხვაგვარად დააწესა ცათა მეუფემ,
დიდება მისი აწეულა ცათა ხომლამდე,
ვინაა კაცი, ალბათ უფრო მალე გაიგებ,
და ვერასოდეს - თუ ვინაა თავად ვოლანდი.

მე ვარ ვოლანდი, ცეცხლის სული, ამპარტავანი,
ბევრი მოკვდავი შეეწირა ჩემს ცბიერ სიცილს,
ვიცი მანძილი ქვესკნელის და ზეცის თავანის,
მაგრამ ვაი რომ არაფერი ქალის არ ვიცი!

მე ვარ ვოლანდი - ზეცის ხომლი და პრინცი ცეცხლის,
და ახლაც ვნანობ, რომ ევასთან ბალღივით შევცდი...

კომენტარები ილუსტრაციები რეცენზიები