–ჰო,ჩვენ სამნი ვართ.. – გითხარი და
სიჩუმე – ბზარად მოედო კედლებს,
და ჩამომექცა თავზე ჭერი –
ასე მეგონა.

მთაში მოვარდნილ მეწყერივით
დაირბინა თეთრი ბათქაში
– აგონიად ავარდნილმა
შენმა სიფიცხემ..

სამნი ვართ–მეთქი..
– აღელვებას ქუსლებში ვმალავ.
და ათროთოლებულ მუხლის თავთა
გასამყარებლად
მთელი ძალა და
დაწოლა გადამაქვს – ტერფზე..

ვცდილობ სიმყარეს..
ვცდილობ ზურგში არ მოვიკეცო,
ვცდილობ მესამემ, რომ არ იგრძნოს,
დაცემა ფსკერზე..

ანუ დედის არ ნახოს – შიში,
და ასე მუხლებმოცახცახე,
თვალებით მშვიდი,
მუცელს ვაპარებ მაისურის შიგნიდან ხელს
და
თვალებზე მინდა ავაფარო,
უმწეო ჩვენს
– მას..

ჰო,ჩვენ სამნი ვართ
და ძვირფასო, აზრი აქვს კამათს?!
დღეს გადააძრო ქარმა,
ჩვენს სახლს – ყველა ფასადი.
მე ავიღე და შენი სუნთქვა გავაორმაგე,
შენ კი უბრალოდ,
თუმც ძნელია, როგორ არ გითხრა,
რომ ადექი და შენ თავს ტანზე სული გახადე..