ჩემო მამულო, ვტირივარ შენზე,
შენი წარსული სისხლად იცლება,
მიზნად ვაქციე წინაპრებისგან –
ჩემი სამშობლო არ გაიცვლება!

ვტირი ქართველთაც, რომ გაასახლეს
და ქრისტეს რწმენა გადაუვიწყეს,
ვტირი ვაჟკაცებს, მკერდდალეწილებს,
მათ ამ გმირობას ვინ დაუვიწყებს!

ისევ იმედი მაცოცხლებს გულმკვდარს,
იმედი ბოლოს კვდებაო, უთქვამთ,
ჩემი სამშობლოს გამთლიანება
გადამქცევია ლოცვად და სულთქმად!

როცა აფხაზეთს და სამაჩაბლოს
ფეხით მოვივლი და მოვილოცავ,
ქრისტეს ხსენებით, მუხლზე დაჩოქვით,
ამ დაბრუნებას შენ მოგილოცავ!

მერე ახდება ნატვრად ქცეული
ერთი სიზმარი ჩემიც და სხვისიც,
ყველა ქართველი ქალის ოცნება
თავგანწირვაა და აი, ისიც:

თამარის დროშა მიჭირავს ხელში,
ტანზე მაცვია კაცის სამოსი,
ბრძოლისას ღმერთი წამით არ მტოვებს,
მტრის და საკუთარ სისხლში ამოსვრილს!

ასე დიაცი მანდილმოხსნილი
ვდგავარ დარაჯად ჩემი ქვეყნისა,
მისი დიდება და განახლება
სისხლისგან დაცლილს მაინც მეღირსა!