მარტის ბოლოს თბილისში გავრცელდა ხმა 18 მარტს, აფხაზეთში, სოფელ ლიხნში ჩატარებული თავყრილობის შესახებ. ინფორმაციის დაგვიანება იმ დროს სავსებით ჩვეულებრივი მოვლენა იყო. ვისაც კომუნისტურ ეპოქაში უცხოვრია, არ გაუკვირდება, რომ ესოდენ მნიშვნელოვანი ცნობა მხოლოდ დაახლოებით ორი კვირის შემდეგ გახდა ცნობილი ფართო საზოგადოებისათვის.
    ჰყვებოდნენ, რომ ლიხნში შეიკრიბა მთელი სრულწლოვანი აფხაზობა (დაახლოებით 50-60 ათასი ადამიანი), შეადგინეს პეტიცია სკკპ ცენტრალური კომიტეტის სახელზე, რომელშიც მოითხოვდნენ რუსეთის ფედერაციასთან (სეპარატისტები გულისხმობდნენ ჩრდილოეთ კავკასიას) შეერთებას. პეტიციას თან დაურთეს სწორედ ის «აფხაზური წერილი», რომლის თაობაზეც ზემოთ გვქონდა საუბარი. აფხაზეთის კომპარტიის საოლქო კომიტეტის პირველმა მდივანმა ადლეიბამ თითქოს პეტიციას ხელი არ მოაწერა, რის გამო მას მიუახლოვდა მოხუცი (ასი წლის) აფხაზი და სახეში შეაფურთხა.
    ლიხნი აფსუათა სამხედრო დემოკრატიის ტრადიციული ცენტრი იყო. სწორედ აქ იკრიბებოდნენ აფხაზები ისტორიულად, საუკუნეთა განმავლობაში და წყვეტდნენ უმნიშვნელოვანეს საკითხებს. ლიხნის შეკრება (ერთგვარი «ვეჩე») გაფორმდა, როგორც მიტინგი. თანაც «სანქციონირებული» მიტინგი - საბჭოთა კონსტიტუციის მოთხოვნათა სრული დაცვით. ყოველთვის ფრთხილმა და წინდახედულმა აფხაზურმა ელიტამ (მხოლოდ პარტიულ ელიტას არ ვგულისხმობ) ამ ნაბიჯის გადადგმა გადაწყვიტა, რაკი დარწმუნებული იყო, რომ მოსკოვი ძალზე გააღიზიანა თბილისის ნოემბრის აქციამ.


ლიხნის თავყრილობა 1989 წლის 18 მარტს შედგა.