უკვე ჩემი ხარ...

  -ნათლიი..
    რატომ გაქვს ამფერი ხელები??
-მუშტი და გული,სული, ერთდროულად შემეკ”ვ”რა!

_შენ ბებერი ხარ?-დავინახე კითხვით და ნაწყენი,იმედით სავსე  თვალები.…

-თვალებისკენ,მერე ხელებისკენ  გამოაპარე მზერა..

  მე აგარიდე ცრემლიანები.…



გიცქერდი და მთელი ღამე კუმპალ-კუმპალ გიწურე ...
 
შენ გსურდა,…რომ არ გეფიქრა-დავბერდი…,არ გყოლოდა –დედა-ხმელი ხელებით.

…..ტუჩები სისხლისფრად მოგეთუთხნა..,თვალები სიამით გაფართოებული……ხელისგულები სახეზე მომაფარე.
მე შევისუნთქე და სული შემეკუმშა....დავხდე თათუნებს  და-შენი სახით  ჩვილი შვილი გადამკვროდა სულზე……
გიგრძენი.

…დედა!-სასოწარკვეთა მომესმა..
-დილა მშვიდობისა სინათლევ!-გიპასუხე.
დედა,    იცი,გემრიელი იყო წვენი-შემომღიმე….

.-შენი ხელით გამოწურული..არ ვიცი,რატომ დაამატე ეს სიტყვები
-ისევ გაგექცა თვალი ჩემი ხელებისკენ...
ვერსად და არც დავმალე...
სულში ჩამეწურა სითბო-შენი, გიორგი…!