არ გვაწუხებ ტოოო.............2 საკაიფოთ წერ. კარგი ტიპია ეს ლექსი.

ავტორი: ხომ არ გაწუხებთ რომ ვეწევი
ჟანრი: პოეზია
ჩემი შეფასება: 2

ძალიან მომეწონა... ++5  გამაღიმე :)

ფერაძისეულია) მომეწონა ძალიან

მაგრად მომეწონა !

+5

საჭიროდ ჩავთვალე რატომღაც რომ ეს ამხელა იმფორმაცია დამედო აქ რომ,უფრო მეტი გაეგო გია ფერაძეზე იმას,ვინც არ იცის უფრო მეტი ამ კაცის ცხოვრებაზე.რაც შეეხება ჩემი ნაწერების მოწონება-არ მოწონებას...ყველას ვერ მოეწონება ყველას ნაწერი.ზოგს მოეწონება,ზოგს არა.თავიდან ვერ ვეგუებოდი და ეხლა შევეჩვიე.მადლობა თუ დაინახე ჩემში რაიმე საინტერესო,კარგია და მიხარია...

რაც შეეხება კრიტიკა–პუბლიცისტიკის ჟანრში ჩემი ძალების მოსინჯვას...

ძალიან ვერიდები ვინმეს თავისი,საკუთარი ნაწერი გავუკრიტიკო,არ ვიცი რატომ,მაგრამ არ მინდა.თუ მომეწონა ნაწერი,აუცილებლად დავაფიქსირებ ჩემს აზრს,თუ არა და ჩუმად დავტოვებ გვერდს და გავალ...არ ვარ კრიტიკოსი,არაა ეს ჩემი საქმე.შეიძლება დრო მოვიდეს და ძალიან ,,ცუდი'' კრიტიკოსი გავხდე და ვფიქრობ ,,დაუნდობელი'' ვიქნებოდი.



მე ასე ვფიქრობ,ჩემი საკუთარი აზრია და ესეთი ადამიანი ვარ.ყველამ სწორედ გამიგოს.

მადლობა კიდევ ერთხელ და ეხლა გავალ თორემ ,,ხომ არ გაწუხებთ რომ ვეწევი'' გამიბრაზდება:-)

საჭიროდ ჩავთვალე რატომღაც რომ ეს ამხელა იმფორმაცია დამედო აქ რომ,უფრო მეტი გაეგო გია ფერაძეზე იმას,ვინც არ იცის უფრო მეტი ამ კაცის ცხოვრებაზე.რაც შეეხება ჩემი ნაწერების მოწონება-არ მოწონებას...ყველას ვერ მოეწონება ყველას ნაწერი.ზოგს მოეწონება,ზოგს არა.თავიდან ვერ ვეგუებოდი და ეხლა შევეჩვიე.მადლობა თუ დაინახე ჩემში რაიმე საინტერესო,კარგია და მიხარია...

რაც შეეხება კრიტიკა–პუბლიცისტიკის ჟანრში ჩემი ძალების მოსინჯვას...

ძალიან ვერიდები ვინმეს თავისი,საკუთარი ნაწერი გავუკრიტიკო,არ ვიცი რატომ,მაგრამ არ მინდა.თუ მომეწონა ნაწერი,აუცილებლად დავაფიქსირებ ჩემს აზრს,თუ არა და ჩუმად დავტოვებ გვერდს და გავალ...არ ვარ კრიტიკოსი,არაა ეს ჩემი საქმე.შეიძლება დრო მოვიდეს და ძალიან ,,ცუდი'' კრიტიკოსი გავხდე და ვფიქრობ ,,დაუნდობელი'' ვიქნებოდი.



მე ასე ვფიქრობ,ჩემი საკუთარი აზრია და ესეთი ადამიანი ვარ.ყველამ სწორედ გამიგოს.

მადლობა კიდევ ერთხელ და ეხლა გავალ თორემ ,,ხომ არ გაწუხებთ რომ ვეწევი'' გამიბრაზდება:-)

..

მე ახლა ვნახე მე-13 კომენტარი.

ეს ყველაფერი ზეპირად ვიცი.

ყველა სიკეთე.

ლექსი საინტერესო რაკურსით – მიძღვნის ობიექტისადმი დიდი სიყვარულითა და მისი ხასიათის შტრიხების კარგი წარმოჩენით!

მე–13 კომენტარმა ჩემი ყურადღება მიიქცია  და სანამ მე კომენტარს ვკითხულობდი, უკვე უთქვამთ, რომ ეს კომენტარი მართლაც საყურადღებოა, არა მარტო იმით, რომ აქ მეტად საინტერესო ინფორმაციაა თავმოყრილი (ყოველ შემთხვევაში, ჩეთვის), ამ კომენტარმა მისი აქ დამწერი ბევრად საინტერესოდ წარმოაჩინა ჩემს თვალში, ვიდრე მისმა (ჩემ მიერ აქამდე წაკითხულმა) ნაწერებმა, სადაც მე დიდი მოწონება არ გამომითქვამს და რითაც, მგონი, გავანაწყენე იგი კიდეც. მაგრამ თუკი ადამიანი საინტერესო კუთხიდან დავინახე (თუ მომეცა ამის საშუალება) სულაც არ მიჭირს ამის აღიარება.
არ ვიცი, თავად როგორ გამოუვა კრიტიკა–პუბლიცისტიკის ჟანრში საკუთარი ძალების მოსინჯვა მოსინჯვა, მაგრამ მკითხველისათვის საინტერესო ინფორმაციის შერჩევა (მოძიება თუ თავად დაწერა) რომ შეძლებია, ეს ფაქტია!

ვფიქრობ, მეცამეტე კომენტარი იმსახურებს, რომ ცალკე ნაწარმოებად დაიდოს.

შესავლის დაწერა ასე არასდროს გამჭირვებია.  სათქმელი იმდენია, რომ განსაზღვრულ ორ გვერდში მართლა ვერ ჩაატევ. ამ სათქმელს ერთი სევდიანი სახელი ჰქვია - უბრალოდ, გია ფერაძე. საკმარისია, მის ლექსებს თვალი გადაავლო, მაშინვე თვალწინ დაგიდგება ემოციური კაცის ტკივილებით სავსე ცხოვრება. ციხის ნესტიან კედლებში განცდილს, დღეს, მხოლოდ მისი რვეულები ინახავენ ერთგულად... სწორედ, იმ კოხის ჩხირებით გაჟღენთილმა საკნებმა „დაასაჩუქრა“ ჭლექით და საყვარელ ცოლთან წასვლაში დაეხმარა. ეს, სამედიცინო თვალსაზრისით, ხოლო თვითონ კი თავის თავს დაავადებამდე გაცილებით ადრე, ირინას სიკვდილის პირველივე მძაფრ წუთებში გამოუტანა განაჩენი.
„არასერიოზული კაცი“ 20 აპრილს 62 წლის გახდებოდა... „პრაიმტაიმი“ გია ფერაძეს იხსენებს.
19 მარტი, ორშაბათი
„ხუთი წლის უკან... ხუთი წლის უკან...
ერთად ვიყავით ჩემო ირინა, ამ დაწყევლილ დღეს,
სწორედ ორშაბათს, ჩვენ შავმა კატამ გადაგვირბინა.
ისე გავიდა ეს ხუთი წელი, თითქოს გავიდა ცხოვრება მთელი.
ვერ გივიწყებ და თუ გინდ მომკალი, რა ძალა გქონდა ასეთი მწველი.
როგორ მიყვარხარ, ღმერთს გეფიცები, მე უნდა მომკლას შენზე ფიქრებმა,
ასე იყო და ასეა დღესაც, კუბოს კარამდეც ასე იქნება.
ხუთი წლის უკან, ხუთი წლის უკან, არდავიწყების რეკენ ზარები,
შენზე მგლოვარე კვდება ფერაძე, ღმერთისგანაც კი შენაზარები.“

მამის პანაშვიდზე
„მახსოვს, მეზობელმა ქალმა თორმეტი წლის მარიკუნა გიას პანაშვიდზე ყვავილებით რომ მოიყვანა. კედელზე გიას როლების სურათები იყო გაკრული და ათვალიერებდა. ეს არის ჩემი მამიკოო? დაბნეული იყო.  კუბოსკენ არც გაუხედავს. გასკდა ხალხი ტირილით...“- იხსენებს მსახიობის უფროსი ძმა, ილიკო ფერაძე. თავის კაბინეტში გიას პოსტერებს, აფიშებს, ციხეში დაწერილი ლექსების ათამდე რვეულს, იმ პერიოდის პრესას ინახავს. გიას გარეშე დღესაც, 15 წლის შემდეგაც ვერ ცხოვრობს. ასეთი ნივთების გარემოცვაში ეს ხომ წარმოუდგენელიცაა. წინ მისი გამოშვებული ორი წიგნი მედო - „სევდის კრებული“ და „მე, ბებია-ბაბუა, დედა, მამა და გია ფერაძე“. ერთი, ძმის დავალებით დაბეჭდა, მეორე, მორალური სურვილით. „თუ ჩემ ცხოვრებას წიგნად აკინძავ, დაარქვი იმას სევდის კრებული.“
„ტრაგედიის შემდეგ ცნობილი მოქანდაკის ჯუნა მიქატაძის ოჯახთან კონტაქს სულ ვერიდებოდი, ამხელა უბედურება დაატყდათ თავს. ჯუნას და მის ცოლს ახლობლებში უთქვამთ, ვიცით, გია ამის გამკეთებელი რომ არ იყო, მაგრამ ჩვენ ხომ დავიღუპეთო. ყველამ, ნათესავებმაც იცოდნენ ეს. იცით, რა გამიკვირდა? მარიკუნას გადაცემაში ჰკითხეს, ვინ არის შენთვის ყველაზე დასაფასებელი ადამიანიო და მამა ილიაო, მოძღვარზე უთხრა. თავზე გადაყვნენ ბებია და ბაბუა და მათ მაგივრად მეტკინა გული. ბაბუამისს დიდი ამაგი აქვს მასზე...
მარიკუნა სახლში მოვიყვანე, ჩემ ქალიშვილთან. გიას პანაშვიდზე მისი ნახევარ და-ძმა რომ გავაცანი, სახლში მისულს ბებიასთვის უთქვამს: რა ბედნიერი ვარ, ამ ქვეყანაზე თავი მარტო მეგონა და თურმე, და-ძმაც მყოლია და ბიძაშვილიცო. ძმასთან, ბიძინასთან ახლო ურთიერთობა ჰქონდა. გიას ბიძინა მეორე ცოლისგან, ხოლო ქალიშვილი სოფო, პირველ ცოლთან ჰყავს. ბიძინა ახლა 34 წლისაა და ზამთრობით ბაკურიანში მწვრთნელად მუშაობს. ჩემს ბიძაშვილებს ეშინიათ რომ უყურებენ, ჰაბიტუსით და მოძრაობით იმდენად ჰგავს მამამისს. ბიძინამ თავის შვილს გია დაარქვა. გია იყო ბიძინას ძე, მისი შვილიშვილი გიაც, ბიძინას ძეა.“
გიას უცნობი შვილი – რუსი გია ფერაძე
(ამონარიდი ილიკო ფერაძის წიგნიდან)
„იმ ფატალურ შემთხვევამდე ორი წლით ადრე, გია რუსთაველის თეატრთან ერთად გასტროლებზე  ქალაქ კრასნოიარსკში იმყოფებოდა. იქ ჩვეული ტრიუმფით მიმდინარეობდა, როგორც თეატრის, ისე გიას პირადი „გასტროლები“. კრასნოიარსკელი ცნობილი გენერლის ულამაზეს ქალიშვილს გია თავდავიწყებით შეუყვარდა. მას საქმროც ჰყოლია, მაგრამ გიას ნახვის შემდეგ არავის სახელის გაგონება არ ნდომებია. გიასთვის ეს  ერთი ჩვეულებრივი საგასტროლო რომანი ყოფილა, რომლისთვისაც დიდი ყურადღება არ მიუქცევია. გოგონა გიას  წერილებს უგზავნიდა... როდესაც გია ციხეში მოხვდა, კრასნოიარსკიდან ისევ მოვიდა წერილი. წერილში იდო სამი წლის ბავშვის ფოტოები, რომელსაც ასევე  გია ფერაძე ერქვა და რომლის დედასაც, ბედის ირონიით,  ირინა ერქვა. არავითარი გენეტიკური ანალიზი არ სჭირდებოდა ამ სურათებს. ფოტოებიდან გია ფერაძის ბავშვობა გიყურებდათ. გიამ ამის შესახებ არაფერი იცოდა. როდესაც გია  იაკუტსკში მოხვდა და ირინამ გაიგო ამის შესახებ, მომწერა, იყო თუ არა საშუალება პაემანზე გიასთვის შვილი ეჩვენებინა. მე დახმარება აღვუთქვი... ეს ულამაზესი რუსი ქალი ზამთარში იაკუტსკში ჩავიდა და ციხეში მოინახულა ჭლექით მძიმედ დაავადებული საყვარელი ადამიანი, რომელიც მხოლოდ ორიოდ დღით ჰყავდა ნანახი და რომელმაც ასე შეცვალა მთელი მისი ცხოვრება. გიას გარდაცვალება ირინამ დედაჩემისგან გაიგო. სამწუხაროდ, მას მერე არანაირი ინფორმაცია არ მაქვს მასზე. ბოლო ხანებში, ინტერნეტის მეშვეობით ვცდილობ მივაგნო „გია ფერაძე- რუსის“ ასავალ-დასავალს, მაგრამ ჯერჯერობით უშედეგოდ ვეძებ.“
კოლორიტი მშობლების კოლორიტი შვილი
„უცხოეთიდან ორი პარკი ჩამოჰქონდა, რომელსაც ხელს არავის აკარებინებდა. იმ პარკებში ბელადების საშინელი ნიღბები ჰქონდა, კუბოში ჩაწოლილი ქალის ნიღაბი, პლასტმასის მწერები, პლასტმასის „განავალიც“ კი. ნიღაბს რომ გაიკეთებდა, გული გაგისკდებოდა. პლასტმასის ხოჭოებს და ბუზებს ჩაიში ჩაგიგდებდა. მაიმუნობების მეფე იყო. ის, კალმისტრის მსგავსი იარაღი, ვიღაცამ აჩუქა. დაბადების დღეებზე პალტოები და ქუდები რომ ეკიდა, იმათ მიზანში ესროდა. საშინელი ხმა ჰქონდა, ხუთი ნომერი იარაღი იყო გეკოს ტყვიით.
ხალხი დასდევდა, ქალიან-კაციანად, ყველა გიჟდებოდა გიაზე. რიგები იდგა, რომ სახლში დაეპატიჟებინათ. ნახევარ თბილისს მოივლიდა, ხან იქ, ხან იქ, ზოგან ანეკდოტს მოჰყვებოდა. სიყვარულით სავსე იყო. სადაც მივიდოდა, მხიარულება მიჰქონდა. ზეინაბ ბოცვაძე ჩვენი ახლობელი იყო. ზემელზე ცხოვრობდა და მასთან სტუმრობის მერე თეატრში რომ მივდიოდით, რუსთაველის ძეგლიდან რუსთაველის თეატრამდე საათნახევარი უნდებოდა მისვლას. ხან ვინ შეხვდებოდა, გააჩერებდა და ელაპარაკებოდა. არა მარტო ტოლები. ბავშვები გიჟდებოდნენ. უფროსი თაობაც - გია ჩვენი ძმაკაციაო, გაიძახოდა. ასეთი ხიბლი და აურა ჰქონდა.
„არასერიოზული კაცი“ მისი სახეა. ეს ფილმი მეოცე საუკუნის ბოლოს თბილისური ურთიერთობის ანთოლოგიაა. კატას ვისაც მიჰყიდის – დედაჩვენია, თინა ჟორჟოლიანი, სანდრო ჟორჟოლიანის ძმისშვილი. დედაც ცნობილი ქალი იყო, არანაკლები, ვიდრე გია. ბლოკნოტში 700 ანეკდოტი ჰქონდა ჩაწერილი და თან პირველი ფრაზებით, რომ დაეხედა და გახსენებოდა. მისი მეგობარი ამბობდა, სტუმრები რომ მყავდა და შესაფერისად ვერ ვუმასპინძლდებოდი, თინას ვიშველიებდი, ხალხს რომ აცინებს, ჭამა-სმა არ ახსოვთო. ასეთი დედაშვილის გვერდით ყოფნა ფეიერვერკი იყო. მე ნერვები მეშლებოდა, მაიმუნები ხომ არ ხართ-მეთქი? მე სერიოზულ კაცს მეძახდა. პროფესიით კიბერნეტიკოსი ვარ. მამაჩემი ინგლისური ენის სპეციალისტი და ძალიან ცნობილი პედაგოგი იყო. სხვათა შორის, ბევრმა არ იცის, რომ მამაჩემს ეკუთვნის უკვდავი სიმღერის ტექსტი - „ყვავილების ქვეყანა“. ჯანო ბაგრატიონის მეგობარი იყო და მისი თხოვნით დაწერა.“
ტრაგედიის ღამე
ტრაგედია 1985 წლის 19 მარტს დატრიალდა. 18-ში გუდაურიდან ჩამოვიდნენ, სადაც შეყვარებულ წყვილს სამი დღით ფეიერვერკი მოუწყვიათ. ხელში აყვანილი დაატარებდა თურმე, გუნდაობდნენ და ერთმანეთს ესიყვარულებოდნენ. „ირინას გია ძალიან უყვარდა. მაშინ გიას ცოლი ჰყავდა და გაეყარა. მერე  ირინა შეირთო. ირინა ძალიან კარგი გოგო იყო, გარეგნულადაც და ბუნებითაც შემკული. უზომო სიყვარულისგან ეჭვიანობდა.
იმ კალმისტარ-იარაღს ისეთი წვრილი ტყვია ჰქონდა, საწყალ ირინას ორ ნეკნს შორის გაუარა, აორტა გახია... ნეკნში რომ მოხვედროდა, 5 მილიმეტრიანი ტყვია ვერ მოკლავდა.
იარაღი „დუხოვკაში“ შეაგდო და სახლიდან ფეხშიშველი გამოვარდა. როგორ გინდოდა გაგეღვიძებინა სიდედრ-სიმამრი და გეთქვა, შვილი მოგიკალითო. დაბნეული გავარდნილა. მაგის შტაბ-ბინა  კინოსტუდია იყო, სადაც მეგობრებს ხვდებოდა. კინოსტუდიის წინ ასაკიანი ქალი ცხოვრობდა, რომელთანაც როგორც ამბობენ, რომანი ჰქონდა. ასე არ არის, მასთან მეგობრობდა. საბურთალოდან იქ ფეხით ჩასულა. მერე ორი ლიტრა არაყი დაულევია, რომ გათიშულიყო და თავის შესაფარებლად იმ ქალთან მისულა. დავამთავრე ჩემი სიცოცხლე და უნდა ჩავბარდეო. დილით მილიციაში მივიდა. მეც დილით გავიგე, სამსახურში ვიყავი. უკვე მთელმა თბილისმა იცოდა ამ შემზარავი ტრაგედიის შესახებ. ვერ მოსთხოვ ჭკუას. ქალი, რომელიც ძალიან უყვარდა, შემოაკვდა. მათ სიყვარულს დაინახავდი ყველგან, ფოტოებზე, ვიდეოფირზე. მარიკუნამ ვიდეო რომ ნახა, გაგიჟდა და მადლობა გადამიხადა, დავრწმუნდი, რომ მამას ნამდვილად შემთხვევით მოუვიდაო. წარმოუდგენელი იყო მას ვინმე მოეკლა. დედაჩემს ქათმის დაკვლა რომ უნდოდა და გიას სთხოვდა, თავი დამანებე, სისხლი არ დამანახოო, თავიდან იშორებდა.“
ციხეში
„ციხემდეც წერდა ლექსებს, ხელსახოცებზე დაბადების დღეებზე. ხალხს შენახული აქვს და იმდენია ერთი რესტორნის სუფრები გაიწყობა. ციხეში უკვე დილიდან დილამდე წერდა, ან როდის ეძინა? გამომატანდა და მერე დედაჩემი ბეჭდავდა და არიგებდა.
ციხეში რვა წელი იჯდა. პატიმრობით მოიარა ციმბირი, აზერბაიჯანი, ბაქო, წულუკიძე, ვლადიმირი, იაკუტია, მახაჭკალა და ბოლოს თბილისი. მინდოდა ციმბირიდან აქეთ გადმომეყვანა, ოღონდ არა საქართველოში (გარკვეული მიზეზების გამო). წავედი მოსკოვში, ვნახე მისი მეგობრები და დავიწყე ხელმოწერების შეგროვება. საბჭოთა კავშირის სულ 14 -მა სახალხო არტისტმა მოაწერა ხელი. აბდულოვი, მირონოვი, იანკოვსკი, შირვინტი, ფეხზე დადგნენ. დაწერეს, პიროვნების დახასიათება, თავდებში ვუდგებით, რომ გია არ შეიძლება მკვლელი იყოსო. ითხოვდნენ, რომ ციმბირიდან ახლოს გადმოყვანის ნება დაერთოთ. დედაჩემი ვერ ნახულობდა. მე რომ მივფრინავდი, მერე ორი კვირა გაშოტილი ვიწექი. წელიწადნახევარში სამჯერ მომიწია იქ წასვლა. ციმბირში ორი წელი იჯდა. გიას მეგობრებთან ერთად ჩამქონდა ლობიო, აჯიკა. მერე მე ვაკეთებდი ლობიოს, მჭადებს ვაცხობდი. რომ გაგვეხარებინა, სამდღიანი პაემანი დგებოდა. გენერალური პროკურორის მოადგილესთან ალექსანდრ აბდულოვი მიმყვა. მაშინ იგი პოპულარობის ზენიტში იყო. რომ დაინახეს, გაგიჟდნენ. ვლადიმირში ციხეში ჯერ მირონოვი წამყვა, მერე - აბდულოვი. აქ კი დახასიათებას ხელი არავინ მოაწერა. იყო გარკვეული მიზეზები. არც მიმიმართავს. ვიცოდი, რომ ასე იქნებოდა და უხერხულ მდგომარეობაში არავინ ჩავაყენე.
ციხეშიც დიდ პატივს სცემდნენ. ქურდები ხელის გულზე ატარებდნენ და თავიანთ სუფრასთან ასადილებდნენ (რისი უფლებაც ყველას არ აქვს). ციმბირში და იაკუტიაში ხომ არ იცოდნენ ვინ იყო გია ფერაძე, მაგრამ როგორც კაცი შეიცნეს და აფასებდნენ. ამბობდა, რომ ჩამიყვანეს ერთი კვირის მერე „ჩალის ქუდი“ აჩვენეს და ქურდები ფეხზე დადგნენ, ჩვენს საკანში რამხელა მსახიობი ყოფილაო.“
ციხის დღიურებიდან
„აპრილი ჩემი თვეა, მე მართლაც მაგრად მიყვარს აპრილი... 10-ში ჩემი პატარა გოგოს დაბადების დღეა, 20-ში ჩემი დაბადების დღეა. დღეს 10 აპრილია! აღდგომაა! ქრისტე აღდგა! დღეს 10 აპრილია! ჩემი გოგო 4 წლის გახდა... აღდგომა ჩემთვის უწმინდესი და სასწაულად ლამაზი დღესასწაულია. წითელი კვერცხი... ბატკანი... სანთელი... გაზაფხული... ღმერთო ჩემო, რა დღე დადგა, მე ვკვდები და ქრისტე აღდგა... (ჭეშმარიტად!) მოდის დალოცვილი და ამავე დროს დაწყევლილი 20 აპრილიც, ჩემი დაბადების დღე - დაიქცეს ეს დღე. გია, აი ესეც 40 წელი, სულ გაგითეთრდა ტიალი წვერი, გუშინ ყმაწვილი გერქვა სახელად, უცებ ერთ დღეში გახდი ბებერი.“
„თავისთვის აკრძალული ჰქონდა მარიკუნასთან მისვლა“
„რუსთავის ციხიდან 1992 წელს გამოვიდა. ზვიად გამსახურდიამ ამნისტია გამოაცხადა და გიას შეეხო. 12-ის ნაცვლად რვა წელი იჯდა. „ვერ იცნობდით ისე შეცვალა ციხემ. პირველივე საღამოს მეგობრები მოვიდნენ და ბუნებრივია, დავლიეთ. მეორე დღეს „პახმელიაზე“ გამოსვლა მოუნდა. მე ვუთხარი, საშინელი დროა, პახმელიობა არ არის, არეულია ყველაფერი-მეთქი. სასოსისეში შევედით. ორი ულუფა ლუდი და სოსისი ავიღე და 400 მანეთი რომ გადამახდევინეს, კინაღამ თავში დაარტყა, რამხელა თანხას გვთხოვ, არიფი ხომ არ გგონივარო. გავაჩერე, ძველი დრო არ არის, ფულს ფასი აღარ აქვს-მეთქი. ყველას უჭირდა და გიასთვის არავის ეცალა. და ქალაქში მარტო სული დადიოდა... სვამდა... მიდიოდა კინოსტუდიაში. ჭლექი ციხეში აიკიდა და დაღუპვის მიზეზიც ეს იყო. ფილტვი გაუსკდა. საავადმყოფოში სამჯერ იწვა. ექიმები ჩემი მეგობრები იყვნენ და სულ მეუბნებოდნენ, გაგვილოთა ყველა ავადმყოფიო. ისხდნენ ეს ჭლექიანები და სვამდნენ.
შვილის ნახვას და იმ ქუჩაზე გავლასაც კი ყველანაირად ერიდებოდა. აკრძალული ჰქონდა მარიკუნასთან მისვლა. იმ ერთხელაც ეტყობა, ნასვამ მდგომარეობაში თავს უფლება მისცა, რომ სახლთან მისულიყო და შორიდან დაენახა შვილი.
ციხიდან გამოსვლის შემდეგ სამ წელში, 1995 წლის 20 დეკემბერს გარდაიცვალა. მამას გარდაცვალების დღეც  20 დეკემბერია. დედა გიას გარდაცვალების მერე ლოგინად ჩავარდა. არ ამდგარა. მაგრამ ბოლო დღემდე ჟორჟოლიანი იყო, ოღონდ ვინმე მისულიყო და დალაპარაკებოდა. 40 წელი სამედიცინო ბიბლიოთეკაში მუშაობდა და თანამშრომლები რომ ნახულობდნენ, ანეკდოტებს ისევ ისე ჰყვებოდა, როგორც ძველი თინა. თურმე ერთხელ თანამშრომლები ჰყავს სტუმრად, თინა წევს. ქუჩიდან ისმის მანქანის გაბმული სიგნალი. ამათ რომ ჰგონიათ, თინა კვდება, უცებ მიუძახებია - მოვდივაააარო. წელიწადნახევარში უკან მიჰყვა შვილს. საწოლის წინ გიას სურათი ეკიდა, უყურებდა და მეტი არაფერი უნდოდა.“
„მინდა მარიკუნას მამამისის კაცობაზე მოვუყვე...“
ტრისტან სარალიძე: „25 წლის ვიყავი რუსთაველის თეატრში რომ მივედი, გია დამხვდა. შვიდი წლით იყო ჩემზე უფროსი. გია დიდ როლებს თამაშობდა, მე - პატარებს.
ბევრის ოჯახში სასურველი სტუმარი და ძალიან მაგარი კოლორიტი იყო, დიდი ხიბლის და შარმის მატარებელი. ზღვა იუმორის პატრონი და ენამოსწრებული გახლდათ და ერთმანეთს ვეპაექრებოდით. მაშინ ნუცუბიძეზე ვცხოვრობდი. გია ჩემთან დარჩა, ვსვამდით და ხუთი დღე სმაში გადავაბით. სპექტაკლიდან რომ დავბრუნდი, ვუთხარი: გია, წადი სახლში, თორემ შენთან გამოვიარე და ჯუნას მკვდარი ჰგონიხარ, შენ „პამიატნიკს“ აკეთებს, საფლავზე უნდა დადგას-მეთქი.
დიდი დროა გასული და შედარებით თავისუფლად შემიძლია ლაპარაკი.
იმ საგანს, რომლითაც ტრაგედია დატრიალდა, იარაღს ვერც დაარქმევ. კალამი იყო, ფანჯრის საკეტივით სასხლეტი ჰქონდა და ერთი გეკოს ტყვია თავსდებოდა. ზუსტად ვინ აჩუქა, ვერ გეტყვით, ჩემთან საუბარში არ ამბობდა. მაშინ წარმოუდგენელი იყო იარაღის ტარება, მაგრამ გია ძალიან პოპულარული იყო, ხმას არავინ სცემდა. იცოდა, არავინ გაჩხრეკდა. ამიტომ ატარებდა.
ტრაგედიამდე იმ კალამი-იარაღიდან სამჯერ გაუვარდა ტყვია. ერთი კინოსტუდიაში, ვიღაცას ეხუმრებოდა... ერთხელ პლეხანოვზე და ერთხელაც ჩემთან სახლში. ისროლა და 20 სანტიმეტრით ამცდა. ვერ აცნობიერებდა ხელში რა ეჭირა. ბევრჯერ დამინახავს პიჯაკის თუ ქურთუკის გარეთა ჯიბეში ედო, როგორც კალამი. ხელშიც იმიტომ ატრიალებდა, რომ იარაღად არ აღიქვამდა. ერთხელ ვიღაცამ კალამი მათხოვეო, სთხოვა და ეს გაუწოდა.
მიუხედავად იმისა, რომ ნაღდი ქალაქელი, ძალიან თამამი ტიპი იყო და აქტიური ცხოვრებით ცხოვრობდა, მე, ტრისტან სარალიძე გამოვრიცხავ, რომ მან შეგნებულად ისროლა.
გიას ხასიათს ძალიან კარგად ვიცნობდი. მოსკოვში გასტროლის დროს ერთმა ფაქტმა მისი ხასიათი გამახსნევინა. ბიჭები ჩხუბში მოვყევით. გია გაგვეცალა, ჟარგონზე რომ იტყვიან, „დაითესა“. დაძაბულობას თავი აარიდა. ესეც მისი ხასიათის შტრიხი იყო. კრიზისულ მომენტში გაცლა. როდესაც მას ყველაზე კრიზისული მომენტი დაუდგა, ვერ გააცნობიერა და ვერ დაუშვა რა მოხდა და სიტუაციას გაეცალა. პრაქტიკულად მისი ცხოვრებაც იქ დამთავრდა. ჩვენ ახლა მშვიდად ვაკრიტიკებთ, რატომ არ გამოცხადდა იმ ღამესვე მილიციაში? სიკვდილს ადამიანი ვერ იჯერებს. რაღაცები რომ გაიაზრო, გარკვეული დროა საჭირო.
ღმერთის წინაშე ის დამნაშავეა. მკლავს იმის გაფიქრება, რომ ულამაზეს მეუღლეს მოუსწრაფა სიცოცხლე. მაგრამ მე გიაში მკვლელს ვერ ვხედავ! შემიძლია ხატის წინ დავიფიცო, რომ ფერაძე მკვლელი არ არის! ჩემს ცხოვრებაში არ ყოფილა გიასთან შეხების ერთი მომენტიც კი, რომ მას ვინმე დაეჩაგროს, გაელახოს, უბრალოდ, სილა გაეწნას. რომ შეგეთავაზებინა, წამოდი, ვიღაც მყავს გასალახიო, არ გამოგყვებოდა, ისე ვერ ეგუებოდა ადამიანის მიერ ადამიანის ჩაგვრას. იყო უკეთილშობილესი, უყვარდა ყვავილები, მეგობრები... იყო ინტელიგენტი, რომანტიკოსი და თბილისის ბოჰემა. უცხოეთში ისე გაიცნობდა ვიღაცას და დაუმეგობრდებოდა... დასავლეთ გერმანიაში ვიყავით და ქუჩაში დაინახა მიმი. გიამაც გაიკეთა ისეთივე გრიმი, შეხტა სკამზე და ისეთივე მოძრაობებს აკეთებდა, თან იქვე  მიმის მსგავსად ქუდი დააგდო, რომ მარკები ჩაეყარათ. გამვლელები გიას შემოეჯარნენ, უყრიდნენ მარკებს. გია ადგა და „ნამდვილ“ მიმს ჩაუყარა ფული. როგორ შეიძლება ასეთმა კაცმა საყვარელ ცოლს მოუსწრაფოს სიცოცხლე? ერთხელ ირინას მართვის მოწმობით ჩამჯდარა მანქანაში. ინსპექტორმა გააჩერა, ესეც გადმოვიდა მანქანიდან და მიაწოდა მოწმობა. ეს ქალის მოწმობააო, დააკვირდა ინსპექტორი. მომეცი აქო, გამოგლიჯა. მე ჩემი გაჭირვება მეყოფაო და მანქანისკენ ქალის „პახოდკით“ და გრეხვით წავიდა.
როდესაც ციხიდან გამოვიდა, ჩვენთან, რუსთაველის თეატრის მსახიობებთან აღარ იყო ძველებურად კარგად. გვერიდებოდა. რუსთაველის თეატრში არ შემოდიოდა, ფოიეში ვხვდებოდით ხოლმე. ზოგი ამბობდა, რომ ნაწყენია, ვერ გავაკეთეთ იმდენი რომ დაგვეხსნაო. ჩვენ ვინ რას გვეკითხებოდა? მე ვფიქრობ, რომ  სირცხვილის მომენტი ჰქონდა. ბოლომდე გააცნობიერა, რა ჩაიდინა და ამანაც მოუსწრაფა სიცოცხლე. სულიერ სტრესს ვერ მოერია, თავის თავს ვერ აპატია. არავის მისთვის კარი არ მიუკეტია. სოხუმის თეატრმა მიიღო კიდეც. მაგრამ ის აღარ იყო ამ საქმისთვის საჭირო კაცი...
მინდა, შევხვდე მარიკუნას და მოვუყვე მამამისის კაცობაზე. ვერ ვამტყუნებ ჯუნას, ერთადერთი ქალიშვილი მოუკლეს, მაგრამ ამ ბავშვის ტრაგიკული ცხოვრების უარესად დამძიმება არ შეიძლებოდა... წარმოგიდგენიათ, როგორია, შვილს უყურებ და ვერ უახლოვდები? ორ სიტყვას ვეტყვი.“
დასასრული
„რეჟისორი თვით ვიყავ, ასე მსურდა ფინალი,
მსგავსად ჰეროსტრატესი, მეც ხომ დავწვი ტაძარი...
ხომ გახსოვართ ქეიფში, ფეხბურთში მორკინალი,
ხოდა! ფაფუ! გათავდა! ფერფლი ვარ და ნაცარი!
მორჩა ლექსი, თვითონაც სანთელივით მივქრები...
სული თითქოს დაჭრილი, მოფარფატე გედია...
ისევ შენსკენ მიხმობენ ეს სნეული ფიქრები,
კომედია დასრულდა?... დასრულდა ტრაგედია!“

ფერაძის რამოდენიმე ლექსი ვიცი და ძალიან მაგარია!..

2222

ძალიან მაგარია ეს.
თავისიყველაფრითფილმიანავტორიანრეჟისორიანვაიმეპრაბელიგამიფუჭდადახუთსვწერ,საღოოოოოლ:))

აი მსოფლიოში ამაზე მააგრი ფილმი არ გადაგებულა ჩემთვის!!!
ამ  საქმიდან არაფერი გამოვა.მე წავალ,თქვენ ნუ იღელვებთ სულ კარ-გად ბრძასნსდებოდეთ! ბეეეეეეეეეეეე!

555 :)

თავის დროზე წავიკითხე და კომენტარიც დავტოვე, ბატონო ნიკოლოზ, თქვენთან :)

http://urakparaki.com/?m=4&ID=38717

იგივე...

ბოდიშს ვიხდი, მაპატიეთ, სულ გავქრები (დღეიდან)... და  დაისვენეთ :)

დიმას ვეთანხმები.

:D:D:D

გია ფერაძე :( მის ლექსებს რომ ვუსმენ გული მიკვდება :(

კარგი ლექსია  რათქმაუნდა  + 5

მაგრად არის დაჭერილი ადრესატის ხასიათი.

"შენ არ იცვლები ნიკო" :)

საინტერესოა.

"ეს ქალბატონო დეიდა",როგორც ვხედავ მეტად პოპულარული თემა გახდა...:)

მომეწონა რათქმაუნდა...ამ სანახევროდ იუმორისტულ ლექს  ეტყობა ოსტატის ხელი...:-*