მარტოობაში ვუცქერი ღრუბლებს,
ისინი ფიქრში მიცვლიან მუზებს,
და ჩემს გონებას ვით მოსისხლე მტერს,
დაუნდობელი გრიგალი უტევს.
მიზანს ვკარდავ და თითქოს არ ვიცი
დედამიწისზურგს რა უნდა მსურდეს,
მაგრამ არ ვტირი,
არ ვითხოვ ნუგეშს,
მთას გადავლახავ,
არ დავნებდები გავუძლებ გრიგალს,
მე მარტოობას მაჩვია ფიქრმა,
ფიქრი ჩემია,
მუდამ გვერდით მყავს განუყოფელი,
სული, შენ გელტვის
თავისუფალი, დაუმონები.
მე მიყვარს იგი, ქალი ლამაზი
მე ფიქრიც მიყვარს,
სიზმარიც მიყვარს,
მასზე ნანახი.