"მზე რომ დახატო,უნდა იყო ძალიან თბილი",
გერქვას ღიმილი და სიკეთით სავსე დიოდე,
გულში გესახლოს გასაოცრად უმწიკვლო ჩვილი
და სამიოდე

ხატება გდევდეს, - საფიცარი შვილის და დედის,
მშობელი მიწის,არსად მსგავსისა!
სამოსს გაწვავდეს სიმხურვალე ჯიშიან მკერდის
და სისავსისას,

მთვარეს ფეხთაქვეშ გაუფინო ლამაზი  ჩრდილი,
ფიქრის გორაზე მონატრების გედგას კარავი,
"მზე რომ დახატო,უნდა იყო ძალიან თბილი",
როგორც არავინ...


           
              * * *

არ შეცოდოო,რადგან ცოდვა არისო ფიქრიც,
არ იმრუშოო,სიყვარულიც სიძვაა თურმე,
რა ვქნა, თუ ვნება გაუხედნავ კვიცივით მიჰქრის
და წიხლით მაყრის შენი მხრების დამაჭრულ სურნელს.

და ღვთის რისხვაა უშენობის ყოველი წამი,
მრევლი მორჩილი თავდახრილი ვუჩოქებ პატრონს,
ბალიშით ვახრჩობ სინანულის სიყალბეს ღამით
და მაინც, მდედრის გაშიშვლებულ სურვილით გნატრობ...



                  * * *


გათელილ გრძნობებს,
შეწყვეტილ ფიქრებს,
ჩამკვდარ ოცნებებს,
გაყინულ მზერას,
მუხლმოყრილ სურვილს,-
"მოვიდეს  იქნებ",
შემზარავ პასუხს,-
"არა!" თუ  "ვერა!",
ამწვარ სხეულზე მათრახად ვიქნევ
და ამ თვითგვემის ჯიუტად მჯერა.