გაშიშვლებული მეძავი ქუჩიდან კოცნა მეძახის,
ისევ გაუშლია თმები ჩვეულად იმ ლამაზ ქალიშვილს,
ვეღარ გავუძლებ უმოქმედობას და ვესვრი შეძახილს,
თუმცა მიზნამდე ამ კომპლიმენტსაც ნაზად ქარი შლის...
იქვე კუთხეში ბრმა მუსიკოსი ტამტამს აწვალებს,
აღმოსავლური ბგერების ჯარი დაძრწის ქალაქში
და ვიტრინასთან ვარდი წვეთებმა ისევ დაცვარეს...
და გადაეშვა "იგი"-"ნი"სათვის ველურ ქარაფში...
ამ ღამეს ალბათ გათენება არ უწერია
და აჩრდილსაც კი მოცლილობისგან სხვა რაღა ექნა,
ტაძრის ეზოში საფლავზე ჭიქა აუწევია,
დალოცა ღამე და სული ქარად კვლავ გარდაექმნა...
მე? - მე ისევ ისე ერტი სული ვიქეც ათასად,
თან უსაქმურად ვხეტიალებ მდიდრულ ქალაქში,
მეც გრძნობა გულში უკვე გამიათასდა
და გადავეშვი "იგი"-"ნი"სათვის ველურ ქარაფში...