და სადღაც სიშორეზე, ალბათ ტიროდა როიალი, ოდესღაც
როდესაც ჩვენ ვისახებოდით,
მკვდარი ილუზიებით სავსე ქალაქში, სადაც
დიდი ხნის მკვდარი იყო მუსიკა,
ცეკას შენობის ამფითეატრებში,
ლნდად ყოფილა გადაქცეული
და  მე და შენ ხშირად უყურებთ
სისხლ გამოცლილ ვენებს
და სისხლი  გვგონია ნაცრისფერი, და დევალვირებული,
ვთამაშობთ ტანსაცმლით და თავგადაპარსული თოჯინებით,
რადგან თამაში გახდა ერთჯერადი,
და დედებს გაუშრა რძე ორსულობისას,
რადგან შვილებს ახრჩობს ჭიპლარი
და რადგან მათი ჩასახვისას აღარ ტირის როიალი
ადრე ორკესტრით ისახებოდნენ,
ადრე პოეზია იყო ფუნქციური,
ადრე პოეტებს აწამებდნენ,
ადრე სხვა პოეტებს ემეგობრებოდნენ მუზები,
ადრე ქერუბიმები ისხდნენ კუბოსთან
და ადრე პოეზიის აჩრდილად ქცეული
პოეტების გარდაცვალებაზე  ტიროდა ღვთისმშობელი,
ადრე იესო არ უწამებიათ გრძელი თმისთვის...
ადრე ეთაყვანებოდნენ სიკვდილს,
ადრე სერაბიმები მოდიოდნენ მუზათა მხლებლებად...
ადრე მე ვიყავი სუფთა,
დღეს სექსის იმიტაციის შემდეგ,
ნახევრად დაკმაყოფილებულებს გვიპყრობს სინანული,
დღეს მე  ვარ დაბინძულებული,
რადგან ჩემი ჩასახვისას უნდა ეტირა როიალს,
და რადგან ჩემი ჩასახვისას როიალს გარდაცვალება დაეტყო კლავიშზე

P.S ბინძური სახურავის კარი ოსევ ღიაა დარჩენილი ,
მაგრამ არცერთი აჩრდილი აღარ ელოდება კარიდან გასასვლელ რიგს...