დასასრულის წამია,შფოთავს, ბორგავს ხმელეთი,
      ბედის რკალზე გაივლის უხსოვარი სიზმრები.
      ლოცვასავით ამოვთქვა მინდა ნათელ–ბნელეთი,
      წყაროს წყალი ამოვსვა, მთვარით განაღვიძები.
      ალბათ რაღაც დარჩება,ნაპერწკალი იმედის,
      მაგრამ შიშმა შემიპყრო წამი როცა დასრულდა.
      ჰაერში ვარ მუსიკის მე ნოტივით მცირედი,
      მხდალი შთამომავალი აქ უფალსაც არ სურდა.
      წასვლისწინა ამბორი სინანულსაც დაიტევს,
      ეს სურვილი არ არის,შინაგანი მუხტია.
      ქარი ლამაზ თეთრ ჩიტებს არაერთხელ დაიფრენს,
      ბაღში ხეთა რტოები როცა მიმოუხრია.
      სევდა ამოითქმება ისევ სიტყვის ფანტელით,
      ალბათ მღვრიე დინება სადღაც უნდა ამოშრეს.
      ამ სიცოცხლეს თავნებას სულ ერთი აქვს ფრაგმენტი,
      რომელს ერად მოველით, საცა უნდა გამოჩნდეს.
      აგერ ცათა ბორბალი სულ ტრიალებს,ქანაობს,
      წამის მეათასედი აღარ უნდა იმისთვის,
      რომ დღეს ჩვენი პლანეტა,მთელი საქრისტიანო,
      ფერშეცვლილი ვიხილოთ მომავალი დილისთვის!


                                                          ზაალ ჯალაღონია