წარმოსახვაში თუ კი არსებობ,
    იქაც და აქაც ორგან დარჩები.
    ჟამი დაგიდგა სააღსარებო,
    ორ სამყაროში შეუთავსები.
    თუ კი ლამაზი ხე შეიფოთლა,
    მე სულის ქორწილს იქვე მოველი.
    ილუზიაა ის რაც იყოფა
    და აბსურდამდე დადის ყოველი.
    შემოგღაღადო, თვალნი დაგადგა,
    მინდა ყოფიერ ასეთ ხმაურში.
    სულო, უჩინარ მდუმარ  საგანთა,
    განადგურებას ვით გადაურჩი?
    ასე მგონია, დიდება გიცავს,
    თეთრი ვარდებით შემოსაზღვრული.
    დაბადებამდე რაც იყო წინათ,
    მე დამიტოვე როგორც წარსული.
    და შუქ–ხმებიდან, ლექსის არსება,
    სიოს დუმილი ჩემზე იფიქრებს;
    გარდასულიდან რაც კი გაქრება,
    ახალშობილში გამოიღვიძებს!
    წარმოსახვაში თუ კი არსებობ,
    იქაც და აქაც ორგან დარჩები.
    ჟამი დაგიდგა საბედისწერო,
    ორ სამყაროში შეუთავსები!


                                            ზაალ ჯალაღონია