რომ დავიბადე ალბათ სადმე ახლომახლოს იყავი,ან არ იყავი და მაინც ძალიან გიხაროდა...
მახსოვს ბავშვობა.შენს სახლში გატარებული.შენი გამომცხვარი პური.
შენი გამომცხვარი დარდი,რომ სულ გენატრებოდი,როცა დამინახავდი გეტირებოდა,მე სულ გეუბნებოდი რომ მალე დავბრუნდებოდი შენთან.არასოდეს გაგიცილებივარ.მეგონა გეზარებოდა,არადა ახლა ვხვდები რატომაც არ მაცილებდი...
მერე ისევ ქალაქის ორომტრიალში ვბრუნდებოდი და ქარხნის პურს ვჭამდი.წელიწადში რამოდენიმეჯერ რაჭის ავტობუსს ვხვდებოდი.შენს ძველ ჩანთაში სოფლის ნობათი სათუთად ჩალაგებული მხვდებოდა.იქ სულ იდო პური.მე ვხედავდი როგორი სიყვარულით მიფუთავდი ამ პურს ძველ გაზეთში...და წერილი,აუცილებლად უნდა მეპასუხა.მე არასოდეს მომიწერია წერილი,იმიტომ რომ ასეთი ხასიათი მაქვს.ძალით ვივიწყებ ადამიანებს,რომლებიც მიყვარს.მეზიზღებოდა ზაფხული.ვიცოდი ჩამოვიდოდი და მალევე უკან უნდა დავბრუნებულიყავი,მერე მომენატრებოდი.ამიტომ წინასწარ ვერ ვიტანდი არდადეგებს...
ახლა უკვე დიდი  ვარ.ვმუშაობ და მიზეზი მაქვს ,რომ არ ჩამოვიდე.უბრალოდ სხვა გზა არაა...
თავს ვერასოდეს ვაპატიებ ბოლოჯერ რომ არ გნახო.
თონისკენ არ გავიხედავ.იქ არ დამხვდები ვიცი...
მიხარია რომ ვერ გამომაცილებ...