და გილგამეშის ამაყ ქალაქში,
      ევფრატზე ანდა ევფრატის იქით.
      უხსოვარ დროის თავის ქალაში,
      მე მოვიხილე საჩემო ფიქრი.
      და გავხდი სიტყვა,საოცრად მნათი,
      იქაც კი მიწის მფარავდა ფენა.
      ჩემში მოექცა ოცნება,მითი,
      როცა ფოთლებში ავიდგი ენა.
      მე გილგამეშის ამაყ ქალაქში
      გამოვიღვიძე,გავედი წრიდან.
      როცა ქარებსაც დააქვთ თამაშით
      წარსული დროის ნაცნობი წვიმა.
      ევფრატზე ანდა ევფრატის იქით,
      სიკვდილ–სიცოცხლე გაიყო ორად,
      მე მოვიხილე საჩემო ფიქრი,
      ფიქრი რომელიც ყოველთვის მოვა.
      მე ხან მიწაზე ბალახად დავრჩი,
      ხან კი ხავსადაც ვეკიდე კედლებს,
      მე ვიყავ კაცი და ვიყავ ბავშვი,
      დედა ბუნება მიცვლიდა ფერებს.
      ეს მომავალი წარსულში ვიგრძენ,
      უდაბნოს სუნთქვა ჩამიდგა როცა,
      და გილგამეშის კვლავ მექცა სიბრძნედ,
      საკურთხევლის წინ ნათქვამი ლოცვა.
           
                       
                                            ზაალ  ჯალაღონია