სადღაც ირონია თხზავს მწარე ეპოპეს,
სადღაც აპათიამ უწოდა ეკალს ვარდი,
მე ერთხელ წყვდიადში ძლიერად შევტოპე
და მაშინ შემიყვარდი!!!

გაისმა ნაბიჭვრების მქუხარე სიმფონია–
ესაა შემჩნევის პირველი ეტაპი!
და გულში მიჩქმალულ პატარა ეტრატზე
როცა გაგარჩიე–შეწყდა აგონია..

დაღამდა... გამოსცრა მთვარემ თეთრი შუქი
და ღამის უკუნი ნათელმა შეცვალა.
დავლანდე შენი ტანი
და ჩემდა უნებლიედ
მთვარეს მივეტანე...
ღმერთო! შემეშალა,,

არა ვარ იობი და არც ლევი მათე,
ვერ შემოგფიცებ მარადჟამ ძმობას,
მაგრამ ის ვიცი, არცერთხელ ასე,
არვის ქონია შენდამი გრძნობა,

მომწყდი თავიდან!
აღარ მაქვს ძალა!
ასე რთულია ამის გაგება?!
მომშორდი, სანამ შენს ჭროღა თვალებს
ვნების სხივები ესადაგება...

ღმერთო ეჭვები! ისევ ეჭვები...
და ვინმე მეტყვის რისთვის ან რატომ?!
ვიღაც ნებდება, ვიღაცა იბრძვის,
მე კი ბრძოლის ველს დავეძებ მარტო...
                      ნეტავი რატომ?
      იესო ქრისტევ!
მიშველე რამე, აღარ ვარ ქალი!
მხოლოდ ჩემს ფიქრებს ამძიმებს რაღაც
უფრო მძიმე და უფრო ნეტარი.

მაგრამ სულში კი ალიაქოთი
მოდიდდა მთებად, უდაბნოდ, ზღვებად!
და მონატრების ვიწრო ნაფოტი
მისერავს სულს და მიკარგავს შვებას...

აჰა! დავეცი! შთამომავალი
ადამის ასე როდი იქცევა?
გამხეცებულს და აჩრდილად ქცეულს
დასერილ სულში ჩამიკალ ევა!

მაგრამ რა იცი? ხო, შენ რა იცი?!
შენ ერთადერთი უცხო ხარ ახლა,
ვისაც არ ესმის და ვერც გაიგებს
როგორ მაფრინა და როგორ დამცა...

მაგრამ არ გიძღვის იცოდე ბრალი,
თუ მევე შევქმენ შენით დემონი,
თუ შევიყვარე შენივე შავი
და შენ გადიდე, ვით ჰეგემონი!
...............................................................
და რა ვქნა ,როცა ასე თავხედად
აღარ ასრულებს ფიქრები შფოთვას,
ქაოსად ქცეულ აზრებში ხარხარს
და მონატრების მწვერვალზე ცოცვას?!

ვერარ ვაკავებ... და ვერ ვდებ კალამს,
არ სურს შეწყვეტა უმიზნო სიტყვებს,
უაზრო სტროფებს, უაზრო ლაქლაქს
და უმიზეზოდ დაწერილ რითმებს!
  მომეშვი ახლა! მომეშვი ახლა..
              არ შემიძლია!
            დავსვი წერტილი...
          მრავალწერტილი....