ამ წერილის  დაწერა  ერთმა ამბავმა  გადამაწყვეტინა. ჩემმა შვილმა , რომელსაც  ელენე ჰქვია, საზღვარგარეთ  გადაწყვიტა სწავლის გაგრძელება , ჩააბარა გამოცდები და მოხვდა,  რომელიღაც  უნივერსიტეტში.  ეხლა ვიზას ელოდება  და მოუვიდა წერილი,  რომ ჩვენ შენ გიცნობთ როგორც ელენეს და პასპორტში კი  ელენ გიწერია.
    შემდეგში გაუგებრობის თავიდან ასაცილებლად , იქნებ გაარკვიო ელენე ხარ თუ ელენ-ო  .  რომ შემეკითხა, "მამი მე რა მქვიაო," ჩემს გაოცებულ სახეს რომ შეხედა და უცნაურად გამიღიმა, ეგრევე დენის კორბი, მშიერი ბავშვები და მხიარული ტარაკნები გამახსენდა და შეშინებულმა ვუთხარი, რომ ეს მისი გადასწყვეტი იყო – რაც უნდოდა, იმას დაირქმევდა (მე რა ვიცოდი, რა ჰქონდა გულში)... მერე, როცა ამიხსნა, რაც ხდებოდა, ამოვისუნთქე და დამშვიდებულმა გადავრეკე სამოქალაქო რეესტრში, – შეგეშალათ ბატონებო, ბავშვს ელენე ჰქვია და თქვენ „ელენ“ დაგირქმევიათ– მეთქი,  ახლავეო, მითხრეს თავაზიანად და ცოტა ხანში მიპასუხეს, რომ სახელ „ელენე“–ს თარგმანს ბაზა იძლეოდა, როგორც „ელენ“-ს და თუ სახელის გადაკეთება გვინდოდა, ბევრი საბუთი და რამდენიმე მნიშვნელოვანი დოკუმენტი მომთხოვეს, სადაც ჩემი შვილი მოხსენიებული იქნებოდა, როგორც ელენე. მე შევეკითხე, რომ დაბადების მოწმობასა და პირადობის მოწმობაზე უფრო მნიშვნელოვანი საბუთი რა შეიძლება ყოფილიყო, ამ საბუთებში კი მას ელენე ერქვა. ჩვენ თამაშის და ხუმრობის დრო არ გვაქვსო, მიპასუხეს და დამიკიდეს ტელეფონიც და, საერთოდაც, მერე ვამჯობინეთ, რომ ისევ იქ მიეწერა, რომ მართლა ელენ ჰქვია.  არაფერი ისეთი – ელენე ერქმევა თუ ელენ, რა განსხვავებაა?! არ დავიწყებ იმის მტკიცებას, რომ სახელი გავლენას ახდენს ადამიანის ფსიქოლოგიურ პორტრეტზე და არც ხის გახმობის მაგალითს მოვიყვან... უბრალოდ, ამან დამაფიქრა ერთ რამეზე. მითხარით ერთი ძმურად (ქალებმა– დურად), რა ჰქვია ქვეყანას, სადაც ვცხოვრობთ, ანუ ჩვენს სამშობლოს? რატომ ვართ ქართველები გრუზინები, ჯორჯიელები, ჰაესტანელები (თავს არ დავდებ) გურჯები და რა ვიცი კიდევ, რა გვქვია... კაი, პატარა განსხვავება რომ იყოს, კიდევ არა უშავს, მაგრამ სად ქართველი, სად გრუზინი, სად ჯორჯია?!არცერთი ასო არ ემთხვევა, ამის დედა ვატირე (ეს აღშფოთებულს წამომცდა და მაპატიეთ), ვინც ვართ და რასაც გვეძახიან! ბერძნებმა თქვეს, რომ მიწათმოქმედი ხალხი ვართ და გეორგია დაარქვეს იმ ადგილს, სადაც ჩვენ ვსახლობთ. მე რომ იაპონიას წვრილთვალა ხალხით დასახლებული ადგილი დავარქვა, კარგი იქნება? მოკლედ, მოვიფიქროთ, რა დავარქვათ ჩვენს ქვეყანას ისეთი, რომ ყველა ენაზე ერთი და იგივე სახელი ერქვას. მე ივერიის (იბერიის) მომხრე ვარ,შეიძლება რამე კიდევ მოვიფიქრო, თანაც გასამართლებელი საბუთი გვაქვს – აღარ გვიყვარს მიწაზე მუშაობა! რაის მიწათმოქმედები ჩვენ ვართ, თავი ვერ გამოგვიკვებავს! გეორგია არა, კიტრი... მოდი, შევაგროვით ხელმოწერები და გადავარქვათ სახელი. მე ვფიქრობ, ასე სჯობია, თანაც გაბრწყინებით ივერია უნდა გაბრწყინდეს და ასეთი სახელმწიფო, კიდევ, არ არსებობს. დავირქმევთ და გაბრწყინდება უმოკლეს დროში. იფიქრეთ!