ატარებ დუმილს, შენი მხრებით როგორც კუ ბინას
და ზღვა კი შორი ნაბიჯებით აშენებს ჯებირს
სანაპიროსას, როგორც ფიქრს და გემის კაბინას
და იმახსოვრებს მთვარე ნანახს ლექსივით ზეპირს.

იშლება კვალი აქაფებულ ზღვაში და სილას
ემსხვრევა თავზე, შხეფები და ტალღის ნაფურთხი,
ამ სიმახინჯის დამნახველს, რომ გაარტყა სილა
ანუ სამყაროს, უფორმოს და მიდის საკურთხი

დილისა, რადგან გუშინ გულმა ვეღარ გაუძლო
და მორიგ დუმილს შეემატა დილის დუმილი,
ნუ ცდილობ შენ ბედს გვირაბიდან მთელი დაუძვრე,
იკითხე მხოლოდ  ამის შემდეგ კიდევ თუ ივლი.

და თუ ინება ყველაფერმა ყველაფრის შემდეგ
და შენი მხრებიც მორიგ დუმილს კიდევ გაიტანს,
მიგეტევება ყველა ცოდვა რაც კი გაქვს დღემდე
და დაიწყება ყველაფერი ისევ თავიდან..