მწვანე კაბარეში (საღამოს ხუთი საათი)

უკვე რვა დღეა შემომეხა ჩექმები გზაზე.
გზა იყო ქვებით მოფენილი ძნელი და შორი.
შარლერუაში მწვანე დუქანს მოვადექ ასე
და მოვითხოვე ტარტინი და ნელთბილი ლორი.

ფეხების გაშლა მაგიდის ქვეშ, ო, ნეტარება,
აჰა, ამბავი მიამიტი, დუქნის სადარი
და მომსახურე ქალიშვილი ცოცხალთვალება,
თვალს იტაცებდა ძუძუები უზარმაზარი.

_ ო, მაგას ალბათ, ვერ წალეკავს კოცნის მდინარეც.
_ უმალ მომართვა ტარტინები პირმოცინარემ
და გრილი ლორი, ნიორი რომ ჰქონდა წასმული.

ლორი მოთეთრო _ მოვარდისფრო, გოგონა _ სწრაფი.
უმალ შემივსო დიდი კათხა და ლუდის ქაფი
მოავარაყა მზემ სხივებით ხანგადასულით.



Depuis huit jours j'avais déchiré mes bottines
Aux cailloux des chemins. J'entrais à Charleroi.
- Au Cabaret-Vert : je demandai des tartines
Du beurre et du jambon qui fût à moitié froid.

Bienheureux, j'allongeai les jambes sous la table
Verte : je contemplai les sujets très naïfs
De la tapisserie. - Et ce fut adorable,
Quand la fille aux tétons énormes, aux yeux vifs,

- Celle-là, ce n'est pas un baiser qui l'épeure ! -
Rieuse, m'apporta des tartines de beurre,
Du jambon tiède, dans un plat colorié,

Du jambon rose et blanc parfumé d'une gousse
D'ail, - et m'emplit la chope immense, avec sa mousse
Que dorait un rayon de soleil arriéré.


Arthur Rimbaud