ცა ცათამბჯენებს ფეხქვეშ უგიათ,
მიწა კი ნისლებს უახლოვდება.
დიდ და ბედნიერ პარიზს უნთია
იდუმალება ისევ სევდებად.

ღამის ბულვარი ისევ ხმაურობს
აისის ბოლო სხივიც ჩამქრალა.
ტუჩები ტუჩებს ეჩურჩულება,
წყვილთა თვალებში რიდი გამქრალა.

მე აქ მარტო ვარ. წაბლის ხის ტანზე
ისე მეამა თავის მიყრდნობა!
როგორც მოსკოვში, ვტირი როსტანზე,
გული მის ლექსებს ისევ ენდობა.

ღამის პარიზი – უცხო, ბეჩავი.
გულს მაინც ძველი ბოდვები ხიბლავს.
სახლში იები მხვდება ბედშავი
და სურათიდან მიმზერს მე ვიღაც.

ეს მეგობრული უფროა მზერა,
სევდიანი და ზედმეტად ნაზი.
აქ რეიხსტაგის ტანჯული ყველა,
სარაც, როსტანიც მოვლენ სიზმარში.

აქ, ამ ბედნიერ და დიდ პარიზში
მდელო, ღრუბლები მოვლენ ლანდებად...
სიცილი ქრება, როგორც პარისი...
ტკივილი შავად მომელანდება.
                              25 ივნისი, 2011

В Париже

Дома до звезд, а небо ниже,
Земля в чаду ему близка.
В большом и радостном Париже
Все та же тайная тоска.

Шумны вечерние бульвары,
Последний луч зари угас.
Везде, везде всё пары, пары,
Дрожанье губ и дерзость глаз.

Я здесь одна. К стволу каштана
Прильнуть так сладко голове!
И в сердце плачет стих Ростана
Как там, в покинутой Москве.

Париж в ночи мне чужд и жалок,
Дороже сердцу прежний бред!
Иду домой, там грусть фиалок
И чей-то ласковый портрет.

Там чей-то взор печально-братский.
Там нежный профиль на стене.
Rostand и мученик Рейхштадтский
И Сара — все придут во сне!

В большом и радостном Париже
Мне снятся травы, облака,
И дальше смех, и тени ближе,
И боль как прежде глубока.