ამ წლიდან იმ წლის მოსასვლელი ქარი აპარებს
ამინდს, და მინდვრის ხვლიკებივით მცოცავ ბაგირებს
ვწნი, როგორც თმას და სახლის ლამფის შუქი პარპალებს
როგორც თვალები უთქმელად,რომ კოცნას აპირებს.

კიდი ხეზე შემოდგომა როგორც ადამი
და სველ ფესვებზე გაცივებით აცილებს ფოთოლს,
მიდიან წლები უსასრულოდ ნეტავ სადამდე?
და კიდევ ერთხელ, შემოდგომა ფოთლებად მოთოვს.

აყოლებ თითებს მომავალი წვიმის წვიმამდე
მინებს, და სახლის შესასვლელიც გალიის ციხით
გიმონებს, რადგან შენ საკუთარ კუთხეს მიანდე
შენივე სუნთქვა, კიდევ დრო და ცხოვრების ცეხი.

რომელიც მუდამ წისქვილივით ფქვავს და ტრიალებს
ყოველ დღე, დრო კი უთქმელადაც მიდი და მოდის
ისე, რომ შენი წლის საფეხურს გაატიალებს
და გაგახსენებს სუნს ბალახის, სუნს შენი ოდის.

და მერე ამ წელს იმ წლის მქროლავ ქარს მოიპარავ,
ამინდებს ისევ დაეწყებათ შეტევა ასთმის
და დაიყოფა სეზონები წყვილად და "პარა"
იქნებით, შენ და იმ წლის ქარი რომელიც დასთმე.